تفسير:
ديدار معلم بزرگ
هنگامى كه موسى‌ عليه السلام و يار همسفرش، به جاى اول، يعنى در كنار صخره و نزديك «مجمع البحرين» بازگشتند: «ناگهان بنده‌اى از بندگان ما را يافتند كه او را مشمول رحمت خود ساخته، و علم و دانش قابل ملاحظه‌اى تعليمش كرده بوديم» «فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً».
تعبير به «وَجَدا» نشان مى‌دهد: آنها در جستجوى همين مرد عالم بودند و سرانجام گمشده خود را يافتند.
و تعبير به «عَبْداً مِنْ عِبادِنا ...» (بنده‌اى از بندگان ما) نشان مى‌دهد: برترين افتخار يك انسان آن است كه: بنده راستين خدا باشد، و اين مقام عبوديت است كه انسان را مشمول رحمت الهى مى‌سازد، و دريچه‌هاى علوم را به قلبش مى‌گشايد.
تعبير به «مِنْ لَدُنَّا» نيز، نشان مى‌دهد: علم آن عالم، يك علم عادى نبود بلكه، آگاهى از قسمتى از اسرار اين جهان، و رموز حوادثى كه تنها خدا مى‌داند بوده است.
تعبير به «عِلْماً» كه نكره است، و در اين گونه موارد، معمولًا براى تعظيم مى‌آيد، نشان مى‌دهد: آن مرد عالم بهره قابل ملاحظه‌اى از اين علم يافته بود.
در اين كه: منظور از «رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا» در آيه فوق، چيست مفسران تفسيرهاى مختلفى ذكر كرده‌اند:
بعضى آن را به مقام نبوت، و بعضى به عمر طولانى تفسير كرده‌اند، ولى اين احتمال نيز وجود دارد كه: منظور، استعداد شايان و روح وسيع و شرح صدرى است كه خدا به آن مرد داده بود، تا پذيراى علم الهى گردد.