٤٥ وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْا رْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقْتَدِراً
٤٦ الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ أَمَلًا
ترجمه:
٤٥- (اى پيامبر!) زندگى دنيا را براى آنان به آبى تشبيه كن كه از آسمان فرو مى‌فرستيم؛ و به وسيله آن، گياهان زمين (سرسبز مى‌شود و) درهم فرو مى‌رود. اما بعد از مدتى مى‌خشكد؛ و بادها آن را به هر سو پراكنده مى‌كند؛ و خداوند بر همه چيز تواناست
٤٦- مال و فرزند، زينت زندگى دنياست؛ و باقيات صالحات [: ارزش‌هاى پايدار و شايسته‌] ثوابش نزد پروردگارت بهتر و اميدبخش‌تر است!
تفسير:
آغاز و پايان زندگى در يك تابلو زنده
در آيات گذشته، سخن از ناپايدارى نعمت‌هاى جهان ماده بود، و از آنجا كه درك اين واقعيت براى يك عمر طولانى، به مدت ٦٠ يا ٨٠ سال براى افراد عادى كار آسانى نيست، قرآن در آيات مورد بحث، ضمن يك مثال بسيار زنده و گويا اين صحنه را كاملًا مجسم مى‌كند، تا غافلان مغرور با مشاهده آن، كه در