تعبير به «صبح و شام» اشاره به اين است كه: در همه حال، و تمام عمر به ياد خدا هستند.
و تعبير به: يُرِيْدُونَ وَجْهَهُ: «ذات او را مى‌طلبند»، دليل بر اخلاص آنها است، و اشاره به اين كه: آنها از خداوند خود او را مى‌خواهند، حتى به خاطر بهشت (هر چند نعمت‌هايش بزرگ و پرارزش است) و به خاطر ترس از دوزخ و مجازات‌هايش، (هر چند عذاب‌هايش دردناك است) بندگى خدا نمى‌كنند، بلكه فقط، به خاطر ذات پاك او، او را مى‌پرستند كه: «ما از تو، به غير از تو، نداريم تمنا»! و اين بالاترين درجه اطاعت، بندگى، عشق و ايمان به خدا است. «١»
پس از آن به عنوان تأكيد ادامه مى‌دهد: «هرگز چشم‌هاى خود را از اين گروه با ايمان، اما ظاهراً فقير، برمگير، و به خاطر زينت‌هاى دنيا به اين مستكبران از خدا بى‌خبر، ديده ميفكن» «وَ لاتَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا». «٢»

باز براى تأكيد فزون‌تر اضافه مى‌كند: «و از آنها كه قلبشان را از ياد خود غافل ساختيم اطاعت مكن» «وَ لاتُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا».
«از آنها كه پيروى هواى نفس كردند» «وَ اتَّبَعَ هَواهُ».
«همانها كه همه كارهايشان افراطى است و خارج از رويه و توأم با اسرافكارى» «وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً». «٣»

جالب اين كه: قرآن صفات اين دو گروه را در مقابل يكديگر چيده است:
مؤمنان راستين اما تهيدست، قلبى مملوّ از عشق خدا دارند، هميشه به ياد او هستند، و او را مى‌طلبند.