فوق العاده حيات، امكان‌پذير است، و مطالعات مختلف علمى، امكان آن را از جهات گوناگون تأييد كرده است.
و در اين حال، مصرف غذاى بدن، تقريباً به صفر مى‌رسد، و ذخيره ناچيز موجود در بدن، مى‌تواند براى زندگى بطى‌ء آن در سال‌هاى دراز كافى باشد.
اشتباه نشود، هرگز نمى‌خواهيم جنبه اعجاز خواب «اصحاب كهف» را با اين سخنان انكار كنيم، بلكه مى‌خواهيم آن را از نظر علمى به ذهن نزديك نمائيم.
زيرا مسلماً خواب «اصحاب كهف» يك خواب عادى و معمولى، مانند خواب‌هاى شبانه ما نبوده است، خوابى بوده كه جنبه استثنائى داشته است، بنابراين، جاى تعجب نيست كه آنها (به اراده خداوند) در خواب طولانى فرو روند، نه گرفتار كمبود غذا شوند، و نه ارگانيزم بدن آنها صدمه ببيند!
جالب اين كه: از آيات سوره «كهف» درباره سرگذشت آنها برمى‌آيد كه، طرز خواب آنها با خواب‌هاى معمولى فرق بسيار داشته است:
وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ ... لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً:
«آنها چنان به نظر مى‌رسيدند كه گويا بيدارند (چشمشان باز بود) اگر آنها را مشاهده مى‌كردى، از وحشت فرار مى‌نمودى و ترس، سراسر وجود تو را فرا مى‌گرفت». «١»
اين آيه، گواه بر آن است كه آنها يك خواب عادى نداشته‌اند، بلكه خوابى شبيه حالت يك مرده- با چشم گشوده!- داشته‌اند.
به علاوه قرآن مى‌گويد: «نور آفتاب، به درون غار آنها نمى‌تابيد» و با توجه