صفت را بدون واو ذكر مى‌كند، ولى به صفت هشتم كه مى‌رسد مى‌گويد: «وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ».
در آيه ٥ سوره «تحريم» در وصف زنان پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از ذكر هفت صفت، هشتمين را با واو آورده مى‌گويد: «ثَيِّباتٍ وَ أَبْكاراً».
و در سوره «زمر» در آيه ٧١ هنگامى كه سخن از درهاى جهنم مى‌گويد، مى‌فرمايد: فُتِحَتْ أَبْوابُها: «درهاى آن گشوده مى‌شود» اما در دو آيه بعد، هنگامى كه سخن از درهاى بهشت به ميان مى‌آيد مى‌فرمايد: «وَ فُتِحَتْ أَبْوابُها» آيا اين به خاطر آن نيست كه: درهاى جهنم هفت، و درهاى بهشت هشت است؟
البته شايد اين يك قانون كلّى نباشد، ولى در غالب موارد، چنين است، به هر حال نشان مى‌دهد كه: حتى وجود يك «واو» در قرآن حساب شده و براى بيان واقعيتى است.
***
٣- مسجد در كنار آرامگاه
ظاهر تعبير قرآن، اين است كه: «اصحاب كهف» سرانجام، بدرود حيات گفتند و به خاك سپرده شدند، و كلمه «عَلَيْهِم» شاهد اين مدعا است، سپس علاقه‌مندان به آنها تصميم گرفتند: معبدى در كنار آرامگاه آنان بسازند.
قرآن اين موضوع را در آيات فوق، با لحن موافقى آورده است و اين، نشان مى‌دهد: ساختن معبد به احترام قبور بزرگان دين، نه تنها حرام نيست- آن چنان كه وهابى‌ها مى‌پندارند- بلكه كار خوب و شايسته‌اى است.
اصولًا، بناهاى يادبود كه خاطره افراد برجسته و با شخصيت را زنده مى‌دارد هميشه در ميان مردم جهان بوده و هست، و يك نوع قدردانى از گذشتگان، و تشويق براى آيندگان، در آن كار نهفته است، اسلام نه تنها از اين كار نهى