تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠
طغيان مىپردازيد و راه ظلم، ستم و تعدّى و تجاوز را پيش مىگيريد، و فساد كبير در زمين ايجاد مىكنيد، و برترىجوئى را از حدّ مىگذرانيد.
سپس، وعده دوم الهى فرا مىرسد: «هنگامى كه وعده دوم فرا مىرسد باز گروهى جنگجو و پيكارگر بر شما چيره مىشوند، آن چنان بلائى به سرتان مىآورند كه آثار غم و اندوه از صورتهاى شما مىبارد» «فَإِذا جاءَ وَعْدُ الآخِرَةِ لِيَسُوؤُا وُجُوهَكُمْ».
آنها حتى بزرگ معبدتان «بيت المقدس» را از دست شما مىگيرند «و در آن داخل مىشوند همان گونه كه بار اول داخل شدند» «وَ لِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَما دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ».
آنها به اين هم قناعت نمىكنند، «تمام بلاد و سرزمينهائى را كه اشغال كردهاند، درهم مىكوبند و ويران مىكنند» «وَ لِيُتَبِّرُوا ما عَلَوْا تَتْبِيراً».
***
با اين حال، باز درهاى توبه و بازگشت شما به سوى خدا بسته نيست، باز هم «ممكن است خداوند به شما رحم كند» «عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ».
«و اگر به سوى ما بازگرديد، ما هم لطف و رحمت خود را به شما باز مىگردانيم، و اگر به فساد و برترىجوئى گرائيد، باز هم شما را به كيفر شديد گرفتار خواهيم ساخت» «وَ إِنْ عُدْتُمْ عُدْنا».
و تازه اين مجازات دنيا است «و ما جهنم را براى كافران، زندان سختى قرار دادهايم» «وَ جَعَلْنا جَهَنَّمَ لِلْكافِرِينَ حَصِيراً». «١»
***