نكته‌ها:
١- جوانمردى و ايمان
هميشه روح توحيد، با يك سلسله صفات عالى انسانى همراه است، هم از آنها سرچشمه مى‌گيرد و هم در آنها تأثير متقابل دارد، به همين دليل، در اين داستان «اصحاب كهف» مى‌خوانيم: آنها جوانمردانى بودند كه به پروردگارشان ايمان آوردند.
و باز روى همين جهت، بعضى از دانشمندان گفته‌اند: رَأْسُ الْفُتُوَّةِ الإِيْمانُ:
«سرچشمه جوانمردى ايمان است».
و بعضى ديگر گفته‌اند: أَلْفُتُوَّةُ بَذْلُ النَّدى‌ وَ كَفُّ الْا ذى‌ وَ تَرْكُ الشَّكْوى‌:
«جوانمردى بخشش و سخاوت است، خوددارى از آزار ديگران و ترك شكايت از حوادث و مشكلات».
بعضى ديگر، «فتوت را چنين تفسير كرده‌اند: هِىَ اجْتنابُ الْمَحارِمِ وَ اسْتِعْمالُ الْمَكارِمِ: «جوانمردى پرهيز از گناهان و به كار گرفتن فضائل انسانى است».
***
٢- ايمان و امدادهاى الهى
در چند مورد از آيات فوق، اين حقيقت به خوبى منعكس است كه اگر انسان گام‌هاى نخستين را در راه «اللّه» بردارد، و براى او به پاخيزد، كمك و امداد الهى به سراغ او مى‌شتابد.
در يك جا مى‌گويد: «آنها جوانمردانى بودند كه ايمان آوردند و ما بر هدايتشان افزوديم».
در مورد ديگر مى‌گويد: «ما دل‌هاى آنها را محكم ساختيم و نيرو و توان