تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧
در آيه بعد، براى اين كه: عواطف بنى اسرائيل را در رابطه با شكرگزارى از نعمتهاى الهى- مخصوصاً نعمت معنوى و روحانى كتاب آسمانى- برانگيزد، آنها را مخاطب ساخته مىگويد: «اى فرزندان كسانى كه با نوح در كشتى حمل كرديم» «ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ». «١»
فراموش نكنيد: «نوح بنده شكرگزارى بود» «إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً».
شما كه فرزندان ياران «نوح» هستيد، چرا به همان برنامه نياكان با ايمانتان اقتدا نكنيد؟ چرا در راه كفران گام بگذاريد؟!
«شَكُور» صيغه مبالغه، و به معنى بسيار شكرگزار است، و اين كه:
بنىاسرائيل را به عنوان فرزندان همراهان «نوح» شمرده، شايد به خاطر آن است كه: طبق تواريخ معروف، نوح داراى سه فرزند به نامهاى «سام»، «حام» و «يافث» بود، كه مردم روى زمين پس از طوفان نوح از آنها گسترش يافتند، از جمله مخصوصاً بنى اسرائيل.
بدون ترديد همه پيامبران، بنده شكرگزار خدا بودند، ولى براى «نوح»، ويژگىهائى در احاديث وارد شده كه او را شايسته اين توصيف نموده است، از جمله اين كه:
هر زمان لباس مىپوشيد، يا آب مىنوشيد، يا غذائى مىخورد و يا نعمت ديگرى به او مىرسيد، فوراً به ياد خدا مىافتاد و شكرگزارى مىكرد.
در حديثى از امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام مىخوانيم: «نوح، همه روز صبحگاهان و عصرگاهان اين دعا را مىخواند: أَللَّهُمَّ إِنِّى أُشْهِدُكَ أَنَّ ما أَصْبَحَ أَوْ أَمْسى بِى مِنْ نِعْمَةٍ فِى دِيْنٍ أَوْ دُنْيا فَمِنْكَ، وَحْدَكَ لا شَرِيْكَ لَكَ، لَكَ