١١٠ قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيّاً ما تَدْعُوا فَلَهُ الْا سْماءُ الْحُسْنى‌ وَ لاتَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لاتُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلاً
١١١ وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ‌يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ‌يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ‌يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً
ترجمه:
١١٠- بگو: « «اللّه» را بخوانيد، يا «رحمان» را، هر كدام را بخوانيد، براى او بهترين نام‌هاست»! و نمازت را زياد بلند، يا خيلى آهسته نخوان؛ و در ميان آن دو، راهى (معتدل) انتخاب كن.
١١١- و بگو: «ستايش براى خداوندى است كه نه فرزندى گرفته، و نه شريكى در حكومت دارد و نه به خاطر ضعف و ذلت سرپرستى براى اوست»! او را بسيار بزرگ بشمار.
شأن نزول:
مفسران در شأن نزول نخستين آيه فوق، از «ابن عباس» چنين نقل كرده‌اند:
پيامبر يك شب در «مكّه» در حال سجده بود، و خدا را به نام: يا رحمان و يا رحيم مى‌خواند، مشركان بهانه‌جو از فرصت استفاده كرده گفتند: ببينيد اين مرد (ما را سرزنش مى‌كند كه: چرا چند خدائى هستيم اما) خودش دو خدا را پرستش مى‌كند، در حالى كه مى‌پندارد موحد است و يك معبود بيشتر ندارد، آيه فوق، نازل شد و به آنها پاسخ گفت (كه اين اسم‌هاى متعدد از يك ذات پاك خبر