اما كسى كه: از همه چيز آگاه است، و بر همه چيز توانا، هم آغاز را صحيح شروع مى‌كند و هم انجام را به طور كامل تحقق مى‌بخشد.
فى المثل، گاهى انسان آب زلالى را از سرچشمه رها مى‌كند، اما چون نمى‌تواند در مسير راه آن را از آلودگى‌ها حفظ كند، پاك و زلال به دست مصرف كننده نمى‌رسد، ولى آن كس كه از هر نظر بر كار خود مسلط است، هم آن را پاك و زلال از چشمه بيرون مى‌آورد، و هم آن را پاك و زلال در ظرف‌هاى تشنگان و نوشندگان وارد مى‌سازد.
قرآن نيز، درست چنين كتابى است كه: به حق از ناحيه خداوند نازل شده است، و در تمام مسير ابلاغ- چه در آن مرحله كه واسطه جبرئيل بوده، و چه در آن مرحله كه گيرنده پيامبر صلى الله عليه و آله بود- در همه حال، آن را از هر نظر حفظ و حراست فرمود، و حتى با گذشت زمان به مقتضاى (إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ) «١» دست هيچ گونه تحريف به دامانش دراز نشده، و نخواهد شد، چرا كه خدا پاسداريش را بر عهده گرفته است.
بنابراين، اين آب زلال وحى الهى، از عصر پيامبر صلى الله عليه و آله تا پايان جهان، دست نخورده به همه دل‌ها راه مى‌يابد.
***
در آيه بعد، به پاسخ يكى از بهانه‌گيرى‌هاى مخالفان كه مى‌گفتند: چرا قرآن يكجا بر پيامبر نازل نشده؟ و روش نزول آن حتماً تدريجى است (همان گونه كه آيه ٣٢ سوره «فرقان» به آن اشاره مى‌كند) پرداخته، مى‌گويد:
«ما قرآنى بر تو نازل كرديم كه به صورت آيات جدا از هم مى‌باشد، تا با آرامش و به طور تدريج بر مردم بخوانى» و به خوبى جذب دل‌ها و فكرها گردد،