تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٩
٩٨ ذلِكَ جَزاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآياتِنا وَ قالُوا أَ إِذا كُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً
٩٩ أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْا رْضَ قادِرٌ عَلى أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَ جَعَلَ لَهُمْ أَجَلًا لارَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلَّا كُفُوراً
١٠٠ قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَا مْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْا نْفاقِ وَ كانَ الْا نْسانُ قَتُوراً
ترجمه:
٩٨- اين كيفر آنهاست، به خاطر اين كه نسبت به آيات ما كافر شدند و گفتند: «آيا هنگامى كه ما استخوانهاى پوسيده و خاكهاى پراكندهاى شديم، بار ديگر آفرينش تازهاى خواهيم يافت»؟!
٩٩- آيا نمىدانند خدائى كه آسمانها و زمين را آفريده، قادر است مثل آنان را بيافريند (و به زندگى جديد بازشان گرداند)؟! و براى آنان سرآمدى قطعى- كه شكّى در آن نيست- قرار داده؛ اما ظالمان، جز كفر و انكار را پذيرا نيستند!
١٠٠- بگو: «اگر شما مالك خزائن رحمت پروردگار من بوديد. در آن صورت، (به خاطر تنگنظرى) امساك مىكرديد، مبادا انفاق، مايه تنگدستى شما شود» و انسان تنگنظر است.