در پيوند اين آيات، با آيه قبل، علاوه، بر آنچه گفته شد، اين احتمال نيز وجود دارد كه: در آخرين جمله بحث گذشته خوانديم «تنها بهره اندكى از علم و دانش به شما داده شده است».
و در آيات مورد بحث، مى‌خوانيم: خداوند حتى بهره‌اى را كه از علم و دانش به پيامبرش داده است مى‌تواند باز پس گيرد، پس همه چيز شما حتى علم و آگاهيتان از سوى او است.
***
آيه بعد كه به صورت استثناء آمده است، مى‌گويد: «اگر ما اين علم و دانش را از تو نمى‌گيريم رحمت پروردگار تو است» «إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ».
رحمتى است براى هدايت و نجات خودت، رحمتى است براى هدايت و نجات جهان بشريت، و اين رحمت در واقع دنباله همان رحمت آفرينش است.
آن خدائى كه به مقتضاى رحمت عام و خاصش، انسان‌ها را آفريد و لباس هستى كه برترين لباس تكامل است، در اندامشان پوشانيد، همان خدا براى پيمودن اين راه، به مقتضاى رحمتش، به آنها كمك مى‌كند، رهبرانى آگاه و معصوم، خستگى ناپذير و دلسوز، مهربان و پر استقامت براى هدايتشان مبعوث مى‌نمايد، همين رحمت است كه ايجاب مى‌كند، هرگز روى زمين از حجت الهى خالى نماند.
و در پايان آيه، به عنوان تأكيد، يا به عنوان بيان دليل، بر جمله سابق مى‌گويد: «فضل پروردگار بر تو بزرگ بوده است» «إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً».
وجود زمينه اين فضل در دل تو، كه با آب عبادت و تهذيب نفس و جهاد آبيارى شده از يكسو، و نياز مبرم بندگان به چنين رهبرى از سوى ديگر، ايجاب كرده است كه: فضل خدا بر تو فوق العاده زياد باشد: