٨٣ وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْانْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً
٨٤ قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدى‌ سَبِيلًا
ترجمه:
٨٣- هنگامى كه به انسان نعمت مى‌بخشيم، (از حق) روى مى‌گرداند و متكبّرانه دور مى‌شود؛ و هنگامى كه (كمترين) بدى به او مى‌رسد، (از همه چيز) مأيوس مى‌گردد!
٨٤- بگو: «هر كس طبق روش (و خلق) خود عمل مى‌كند؛ و پروردگارتان كسانى را كه راهشان نيكوتر است، بهتر مى‌شناسد».
تفسير:
هر كسى بر فطرت خود مى‌تند
بعد، به يكى از ريشه‌دارترين بيمارى‌هاى اخلاقى «انسان‌هاى تربيت نايافته» اشاره كرده مى‌گويد: «هنگامى كه به اين انسان نعمت مى‌بخشيم (غرور و استكبار به او دست مى‌دهد) به پروردگار خود پشت مى‌كند، و با حالت تكبر، دور مى‌شود» «وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْانْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ».
«اما هنگامى كه نعمت را از او سلب كنيم، و حتى مختصر ناراحتى به او برسد يأس و نوميدى سر تا پاى او را فرا مى‌گيرد» «وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً».
«أَعْرَضَ» از ماده «اعراض» به معنى روى‌گردانيدن، و در اينجا منظور روى برگردانيدن از خدا و حق است.
«نَآ» از ماده «نأى» (بر وزن رأى) به معنى دور شدن است، و با اضافه كلمه