على عليه السلام در سخن بسيار جامع خود در «نهج البلاغه» اين حقيقت را با شيواترين عبارات بيان فرموده است: فَاسْتَشْفُوهُ مِنْ أَدْوائِكُمْ وَ اسْتَعِينُوا بِهِ عَلى‌ لَا وائِكُمْ فَإِنَّ فِيهِ شِفاءً مِنْ أَكْبَرِ الدَّاءِ وَ هُوَ الْكُفْرُ وَ النِّفاقُ وَ الْغَيُّ وَ الضَّلالُ:
«از اين كتاب بزرگ آسمانى، براى بيمارى‌هاى خود شفا بخواهيد و براى حل مشكلاتتان از آن يارى بطلبيد؛ چرا كه در اين كتاب درمان بزرگترين دردها است:
درد كفر، نفاق، گمراهى و ضلالت»! «١»
و در عبارت ديگرى، از همان حضرت مى‌خوانيم: أَلا إِنَّ فِيهِ عِلْمَ ما يَأْتِي وَ الْحَدِيثَ عَنِ الْماضِي وَ دَواءَ دائِكُمْ وَ نَظْمَ ما بَيْنَكُمْ:
«آگاه باشيد! در اين، خبرهاى آينده است، و بيان حوادث اقوام گذشته، و درمان بيمارى‌هاى شما و برنامه نظم زندگى اجتماعى شما». «٢»
و در جاى ديگر از همان امام بزرگ مى‌خوانيم: وَ عَلَيْكُمْ بِكِتابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ الْحَبْلُ الْمَتِينُ وَ النُّورُ الْمُبِينُ وَ الشِّفاءُ النَّافِعُ وَ الرِّيُّ النَّاقِعُ وَ الْعِصْمَةُ لِلْمُتَمَسِّكِ وَ النَّجاةُ لِلْمُتَعَلِّقِ لايَعْوَجُّ فَيُقامَ وَ لايَزِيغُ فَيُسْتَعْتَبَ وَ لاتُخْلِقُهُ كَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ مَنْ قالَ بِهِ صَدَقَ وَ مَنْ عَمِلَ بِهِ سَبَقَ:
«كتاب خدا را محكم بگيريد؛ زيرا رشته‌اى است بسيار مستحكم، و نورى است آشكار، داروئى است شفابخش و پر بركت، و آب حياتى است كه عطش تشنگان حق را فرو مى‌نشاند، هر كس به آن تمسك جويد او را حفظ مى‌كند، و آن كس كه به دامنش چنگ زند او را نجات مى‌بخشد، انحراف در آن راه ندارد، تا نياز به راست نمودن داشته باشد، و هرگز خطا نمى‌كند، تا از خوانندگانش پوزش بطلبد، تكرارش موجب كهنگى و يا ناراحتى گوش نمى‌گردد (و هر قدر آن را بخوانند، شيرين‌تر و دلپذيرتر خواهد بود) كسى كه با قرآن سخن بگويد، راست