بى‌نظير است.
آرى، در محيط آرام، دور از هر گونه ريا و تظاهر و خودنمائى و توأم با حضور قلب، حالت توجهى به انسان دست مى‌دهد كه فوق العاده روح‌پرور و تكامل آفرين است.
به همين دليل، دوستان خدا هميشه از عبادت‌هاى آخر شب، براى تصفيه روح، حيات قلب، تقويت اراده و تكميل اخلاص، نيرو مى‌گرفته‌اند.
در آغاز اسلام نيز پيامبر صلى الله عليه و آله با استفاده از همين برنامه روحانى، مسلمانان را پرورش داد، و شخصيت آنها را آن قدر بالا برد، كه گوئى آن انسان سابق نيستند، يعنى از آنها انسان‌هاى تازه‌اى آفريد، مصمم، شجاع، با ايمان، پاك و با اخلاص و شايد مقام محمود كه، در آيات فوق به عنوان نتيجه نافله شب آمده است، اشاره به همين حقيقت نيز باشد.
بررسى رواياتى كه در منابع اسلامى در فضيلت نماز شب، وارد شده نيز روشنگر همين حقيقت است، به عنوان نمونه:
١- پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: خَيْرُكُمْ مَنْ أَطابَ الْكَلامَ وَ أَطْعَمَ الطَّعامَ وَ صَلّى‌ بِاللَّيْلِ وَ النَّاسُ نِيامٌ: «بهترين شما كسانى هستند كه: سخن را مؤدبانه بگويند، گرسنگان را سير كنند و در شب در آن هنگام كه مردم خوابند نماز بخوانند». «١»
٢- امير مؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد: قِيامُ اللَّيْلِ مَصَحَّةٌ لِلْبَدَنِ وَ مَرْضاةٌ لِلْرَّبِّ: عَزَّوَجَلَّ وَ تَعَرُّضٌ لِلْرَّحْمَةِ وَ تَمَسُّكٌ بِأَخْلاقِ الْنَّبِيِّيْنِ:
«قيام شب موجب صحت جسم، خشنودى پروردگار، در معرض رحمت