تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢
٧٣ وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ وَ إِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا
٧٤ وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا
٧٥ إِذاً لَا ذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لاتَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً
ترجمه:
٧٣- نزديك بود آنها تو را (با وسوسههاى خود) از آنچه بر تو وحى كردهايم بفريبند، تا غير آن را به ما نسبت دهى؛ و در آن صورت، تو را به دوستى خود برمىگزيدند!
٧٤- و اگر ما تو را ثابت قدم نمىساختيم (مصون از انحراف نبودى)، نزديك بود اندكى به آنان تمايل كنى.
٧٥- اگر چنين مىكردى، ما دو برابر مجازات (مشركان) در زندگى دنيا، و دو برابر (مجازات آنها) را بعد از مرگ، به تو مىچشانيديم؛ سپس در برابر ما، ياورى براى خود نمىيافتى!
شأن نزول:
در مورد اين آيات بحثانگيز، شأن نزولهاى مختلفى نقل كردهاند كه:
بعضى از آنها با تاريخ نزول آنها به هيچ وجه سازگار نيست، ولى، از آنجا كه اين شأن نزولها دستاويزى براى بعضى از منحرفان شده است، به ذكر همه آنها