٢- كرامت بنى آدم
«بنى آدم» معمولًا در قرآن، عنوانى است براى انسان‌ها توأم با مدح، ستايش و احترام، در حالى كه «انسان» با صفاتى همانند «ظلوم»، «جهول»، «هلوع» (كم‌ظرفيت)، «ضعيف»، طغيانگر، ناسپاس و مانند آن توصيف شده است.
و اين نشان مى‌دهد: «بنى آدم»، به انسان تربيت يافته اشاره مى‌كند، و يا حداقل نظر به استعدادهاى مثبت انسان دارد. (توجه به افتخارات آدم و فضيلت او بر فرشتگان كه در كلمه بنى آدم نهفته شده نيز مؤيد اين معنا است).
در حالى كه «انسان» به معنى مطلق و گاهى احيانا اشاره به جنبه‌هاى منفى او است. لذا در آيات مورد بحث- كه سخن از كرامت و بزرگوارى و فضيلت انسان است- تعبير به «بنى آدم» شده. «١»
***
٣- نقش رهبرى در اسلام
در حديث معروفى كه از امام باقر عليه السلام نقل شده، هنگامى كه: سخن از اركان اصلى اسلام به ميان مى‌آورد، «ولايت» (رهبرى) را پنجمين و مهم‌ترين ركن معرفى مى‌كند، در حالى كه «نماز» كه معرف پيوند خلق با خالق است و «روزه» كه رمز مبارزه با شهوات است و «زكات» كه پيوند خلق با خلق است و «حج» كه جنبه‌هاى اجتماعى اسلام را بيان مى‌كند، چهار ركن اصلى ديگر.
سپس امام عليه السلام اضافه مى‌كند: «هيچ چيز به اندازه ولايت و رهبرى اهميت ندارد». (چرا كه اجراى اصول ديگر در سايه آن خواهد بود). «٢»