مى‌گويد: «روز قيامت هر گروهى را با امام و رهبرشان مى‌خوانيم» «يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ».
يعنى آنها كه رهبرى پيامبران و جانشينان آنان را در هر عصر و زمان پذيرفتند، همراه پيشوايشان خواهند بود، و آنها كه رهبرى شيطان و ائمه ضلال و پيشوايان جبار و ستمگر را انتخاب كردند، همراه آنها خواهند بود.
خلاصه اين كه: پيوند «رهبرى» و «پيروى» در اين جهان، به طور كامل در آن جهان منعكس مى‌شود، و بر اساس آن گروه‌هائى كه اهل نجات و اهل عذابند، مشخص مى‌گردند.
گر چه بعضى، از مفسران، خواسته‌اند «امام» را در اينجا منحصراً به معنى پيامبران، و بعضى به معنى كتاب‌هاى آسمانى، و بعضى به معنى علما و دانشمندان، تفسير كنند.
ولى، روشن است كه امام در اينجا معنى وسيعى دارد كه هر پيشوائى را- اعم از پيامبران و ائمه هدى و دانشمندان و كتاب و سنت، و همچنين ائمه كفر و ضلال را- شامل مى‌شود.
به اين ترتيب، هر كس در آنجا در خط همان رهبرى قرار خواهد گرفت، كه در اين جهان خط او را انتخاب كرده بود.
اين تعبير، در عين اين كه: يكى از اسباب تكامل انسان را بيان مى‌كند، هشدارى است به همه افراد بشر، كه در انتخاب رهبر، فوق العاده دقيق و سخت‌گير باشند، و زمام فكر و برنامه خود را به دست هر كس نسپرند.
سپس، مى‌گويد: آنجا مردم دو گروه مى‌شوند: «كسانى كه نامه اعمالشان به دست راستشان داده مى‌شود، آنها با سرفرازى، افتخار، خوشحالى و سرور نامه اعمالشان را مى‌خوانند و كوچكترين ظلم و ستمى به آنها نمى‌شود» «فَمَنْ أُوتِيَ