لعن چيزى جز بُعد و دورى از رحمت خدا نيست، و بديهى است چنين درختى، از رحمت پروردگار بسيار دور است.
ب- منظور قوم سركش يهود هستند، آنها همانند درختى هستند با شاخ و برگ فراوان اما مطرود درگاه پروردگار.
ج- در بسيارى از تفسيرهاى شيعه و اهل تسنن، نقل شده كه «شجره ملعونه»، «بنى اميه» هستند.
«فخر رازى» در تفسير خود روايتى در اين زمينه از «ابن عباس» مفسّر معروف اسلامى نقل مى‌كند.
اين تفسير متناسب روايتى است كه در بالا در رابطه با رؤياى پيامبر صلى الله عليه و آله آورديم، و نيز متناسب با حديثى است كه از «عايشه» نقل شده كه رو به «مروان» كرد و گفت: لَعَنَ اللَّهُ أَباكَ وَ أَنْتَ فِى صُلْبِهِ فَأَنْتَ بَعْض مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ: «خدا پدر تو را لعنت كرد، در حالى كه تو در صلب او بودى، بنابراين تو بخشى از كسى هستى كه خدايش لعن كرده است»! «١»
باز در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه: در كجاى قرآن، شجره خبيثه بنى‌اميه، مورد لعن واقع شده است؟
در پاسخ مى‌گوئيم: در سوره «ابراهيم» آيه ٢٦ آنجا كه سخن از «شجره خبيثه» به ميان آمده، با توجه به مفهوم وسيعى كه شجره خبيثه دارد، و با توجه به رواياتى كه در تفسير آن وارد شده، و شجره خبيثه را به «بنى اميه» تفسير نموده، و نيز با توجه به اين كه: «خبيثه» از نظر معنى با «ملعونه»، متلازم است مى‌توان گفت، كه در قرآن ذكر شده است. «٢»