به درجه خفيف‌تر، تنزل دهند كه معلوم شود، آنها از خود قدرتى دارند.
بنابراين، ذكر جمله «وَ لا تَحْوِيلًا» بعد از «فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ»، اشاره به اين است كه: آنها نه توانائى بر تأثير كامل در بر طرف ساختن مشكلات دارند، و نه تأثير ناقص در دگرگونى آنها.
«زَعَمْتُمْ» از ماده «زعم»، معمولًا به پندار نادرست گفته مى‌شود، لذا از «ابن عباس» نقل شده: هر جا كلمه «زعم» در قرآن به كار رفته، به معنى دروغ و كذب (و عقيده بى اساس) است.
«راغب» در كتاب «مفردات» مى‌گويد: الزَّعْمُ حِكايِةُ قَوْلٍ يَكُونُ مَظِنَّةً لِلْكِذْبِ ...: «زعم به معنى نقل سخن (يا عقيده) اى است كه احتمال دروغ در آن مى‌رود، لذا در تمام مواردى كه در قرآن به كار رفته در مورد مذمت و نكوهش است».
كلمه «كَشْفَ» در اصل، به معنى كنار زدن پرده يا لباس و مانند آن از روى چيزى است، و اگر اين تعبير، (كشف ضرّ) در مورد بر طرف ساختن غم و اندوه و بيمارى و ناراحتى نيز اطلاق مى‌شود، به خاطر آن است كه گوئى غم و اندوه و بيمارى همچون پرده‌اى بر چهره جان و تن انسان مى‌افتند، چهره حقيقى را كه سلامت و آسايش و آرامش است، مى‌پوشاند، به همين جهت، بر طرف ساختن اين اندوه و ناراحتى به عنوان «كشف ضرّ» تلقى مى‌شود.
توجه به اين نكته نيز لازم است كه: تعبير به «الَّذِيْنَ» در اين آيه، بيانگر آن است كه منظور، همه معبودهاى غير اللّه نيست، بلكه، معبودهائى همچون فرشتگان و حضرت «مسيح» عليه السلام و مانند آنها است (زيرا «الَّذِيْنَ» معمولًا در جمع عاقل استعمال مى‌شود).
***