اشتباه نشود، اين دو بيان، گر چه از پاره‌اى جهات شبيهند ولى اشاره به دو دليل مختلف مى‌كنند، كه يكى بازگشت به «فساد نظم جهان» بر اثر تعدّد خدايان است، و ديگرى قطع نظر از نظم جهان، از وجود «تمانع و تنازع» در ميان خدايان متعدد سخن مى‌گويد. «١»
***
و از آنجا كه در تعبيرات مشركان، خداوند بزرگ، تا سر حدّ يك طرف نزاع تنزل كرده است، در آيه بعد، بلا فاصله مى‌گويد: «خداوند از آنچه آنها مى‌گويند پاك و منزه است و از آنچه مى‌انديشند بسيار برتر و بالاتر است» «سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوّاً كَبِيراً».
در واقع، در اين جمله كوتاه با چهار تعبير مختلف، پاكى دامان كبريائيش از اين گونه نسبت‌هاى ناروا بيان شده است:
١- «خداوند از اين نقائص و نسبت‌هاى ناروا منزّه است» (سُبْحانَهُ).
٢- «او برتر از آن است كه اينها مى‌گويند» (وَ تَعالى‌ عَمَّا يَقُولُونَ).
٣- با ذكر كلمه «عُلُوّاً» كه مفعول مطلق است و براى تأكيد، اين گفتار را تأكيد نموده است.
٤- سرانجام، با تعبير به «كَبِيراً» تأكيد جديدى بر آن مى‌افزايد.
قابل توجه اين كه: جمله «عَمَّا يَقُولُونَ» (از آنچه آنها مى‌گويند) معنى وسيعى دارد كه همه نسبت‌هاى نارواى آنان و لوازمى را كه در بردارد، شامل مى‌شود (دقت كنيد).
***
سپس براى اثبات عظمت مقام پروردگار، و اين كه: او برتر از خيال و قياس