نفس، زنا، فرزند كشى، تصرّف در مال يتيمان، آزار پدر و مادر و مانند آن در آيات پيشين گذشت مى‌گويد: «تمام اينها گناهش نزد پروردگارت منفور است» «كُلُّ ذلِكَ كانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً». «١»

از اين تعبير، روشن مى‌شود: بر خلاف گفته پيروان مكتب جبر، خدا هرگز اراده نكرده است، گناهى از كسى سر بزند؛ چرا كه اگر چنين چيزى را اراده كرده بود، با كراهت و ناخشنودى كه در اين آيه روى آن تأكيد شده است سازگار نبود.
و نيز ضمناً، روشن مى‌شود كه: تعبير «مَكْرُوه» در لسان قرآن، حتى در مورد بزرگترين گناهان نيز به كار مى‌رود.
***
مشرك مشو؟
پس آنگاه براى تأكيد بيشتر و اين كه: اين احكام حكيمانه، همگى از وحى الهى سرچشمه مى‌گيرد، اضافه مى‌كند: «اينها از امور حكمت‌آميزى است كه پروردگارت به تو وحى فرستاده است» «ذلِكَ مِمَّا أَوْحى‌ إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ».
تعبير به «حكمت» اشاره به اين است كه: اين احكام آسمانى در عين اين كه:
از وحى الهى سرچشمه مى‌گيرد، با ترازوى عقل، نيز كاملًا قابل سنجش و قابل درك است، چه كسى مى‌تواند زشتى شرك، يا قتل نفس، يا آزار پدر و مادر، و همچنين قبح زنا، كبر و غرور، و ظلم به يتيمان، و عواقب شوم پيمان‌شكنى و مانند آن را انكار كند؟!
به تعبير ديگر، اين احكام، هم از طريق حكمت عقلى، اثبات شده است، و