را آن چنان گران‌قيمت تهيه كنيم كه با قيمت آن بتوان عده زيادى را آبرومندانه تغذيه كرد.
در اينجا از حدّ گذرانده‌ايم ولى ظاهراً چيزى نابود نشده است.
اما «تبذير» و ريخت و پاش آن است كه آن چنان مصرف كنيم كه به اتلاف و تضييع بيانجامد مثل اين كه: براى دو نفر ميهمان غذاى ده نفر را تهيه ببينيم، آن گونه كه بعضى از جاهلان مى‌كنند، و به آن افتخار مى‌نمايند، و باقيمانده را در زباله‌دان بريزيم، و اتلاف كنيم.
ناگفته نماند، بسيار مى‌شود: اين دو كلمه درست در يك معنى به كار مى‌رود، و حتى به عنوان تأكيد پشت سر يكديگر قرار مى‌گيرند.
على عليه السلام طبق آنچه در «نهج البلاغه» نقل شده، مى‌فرمايد: أَلا إِنَّ إِعْطاءَ الْمالِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ تَبْذِيرٌ وَ إِسْرافٌ وَ هُوَ يَرْفَعُ صاحِبَهُ فِي الدُّنْيا وَ يَضَعُهُ فِي الْا خِرَةِ وَ يُكْرِمُهُ فِي النَّاسِ وَ يُهِينُهُ عِنْدَ اللَّهِ:
«آگاه باشيد مال را در غير مورد استحقاق صرف كردن، تبذير و اسراف است، ممكن است اين عمل، انسان را در دنيا بلند مرتبه كند، اما مسلّماً در آخرت پست و حقير خواهد كرد، در نظر توده مردم ممكن است سبب اكرام گردد، اما در پيشگاه خدا موجب سقوط مقام انسان خواهد شد. «١»
در شرح آيات مورد بحث، خوانديم: در دستورهاى اسلامى آن قدر روى نفى اسراف و تبذير تأكيد شده كه: حتى از زياد ريختن آب براى وضوء و لو در كنار نهر آب نهى فرموده‌اند، و نيز از دور افكندن هسته خرما امام عليه السلام نهى مى‌فرمايد.
دنياى امروز، كه احساس مضيقه در پاره‌اى از مواد مى‌كند، سخت به اين