آخرين آيه مورد بحث گوئى اشاره به پاسخ همين سؤال است، مى‌فرمايد:
«خداوند روزيش را بر هر كس بخواهد گشاده مى‌دارد و بر هر كس بخواهد تنگ، چرا كه او نسبت به بندگان آگاه و بينا است» «إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً».
اين يك آزمون براى شما است و گرنه براى او همه چيز ممكن است، او مى‌خواهد به اين وسيله شما را تربيت كند، و روح سخاوت و فداكارى و از خود گذشتگى را در شما پرورش دهد.
به علاوه، بسيارى از مردم اگر كاملًا بى نياز شوند، راه طغيان و سركشى پيش مى‌گيرند، صلاح آنها در اين است كه در حدّ معينى از روزى باشند، حدى كه نه موجب فقر گردد، نه طغيان.
از همه اينها گذشته، وسعت و تنگى رزق در افراد انسان (به جز موارد استثنائى يعنى از كار افتادگان و معلولين) بستگى به ميزان تلاش و كوشش آنها دارد و اين كه: مى‌فرمايد: خدا روزى را براى هر كس بخواهد تنگ و يا گشاده مى‌دارد، اين خواستن هماهنگ با حكمت او است، و حكمتش ايجاب مى‌كند:
هر كس تلاشش بيشتر باشد، سهمش فزون‌تر و هر كس كمتر باشد محروم‌تر گردد.
بعضى از مفسران در پيوند اين آيه، با آيات قبل، احتمال ديگرى را پذيرفته‌اند و آن اين كه: آيه اخير در حكم دليل براى نهى از افراط و تفريط در انفاق است، مى‌گويد: حتى خداوند با آن قدرت و توانائى كه دارد، در بخشش ارزاق حد اعتدال را رعايت مى‌كند، نه آن چنان مى‌بخشد كه به فساد كشيده شوند، و نه آن چنان تنگ مى‌گيرد كه به زحمت بيفتند، همه اينها براى رعايت مصلحت بندگان است.