٢. ابو بكر از همراهى با سپاه اسامه خوددارى كرد در حالى كه پيامبر او را به شركت در سپاه اسامه فرمان داده بود و اسامه غلام ابو بكر را فرمانده او ساخته بود. پيامبر پيوسته فرمان حركت و خروج از مدينه را به لشكر اسامه مى‌فرمود و مى‌گفت: «سپاه اسامه را با ساز و برگ روانه كنيد، لعنت خدا بر كسى كه از همراهى با سپاه سرباز زند.»[١] ٣. ابو بكر مى‌گفت: «شيطانى بر من مسلط است كه فريبم مى‌دهد، اگر به راه درست رفتم ياريم دهيد و اگر كژروى كردم به راهم آوريد.»[٢] چگونه مى‌توان كسى را بر خود امام ساخت و توقع ارشاد از او داشت در حالى كه خود نيازمند و خواستار راهنمايى است.

٤. سخن عمر اين بود: «بيعت ابو بكر امرى ناگهانى بود كه خداوند مسلمانان را از شر آن محفوظ بدارد، هر كس آهنگ تكرار چنين عملى را داشت، او را بكشيد.»[٣] از اين‌

[١]. المل و النحل شهرستانى، ج ١، ص ٢٣، السيره الحلبيه، ج ٣، ص ٢٠٧، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١، ص ٥٣، تاريخ الكامل، ج ٢، ص ٢١٥.

دانشمندان مذكور و مورّخان به روشنى بيان كرده‌اند كه ابو بكر، عمر بن خطاب و ابو عبيده در سپاه اسامه بودند و پيامبر بزرگ به زبانى كه جز وحى خدا نبود، گردنكش و بر جاى مانده از لشكر اسامه را لعنت فرمود.

[٢]. الامامه و السياسه، ج ١، ص ٦، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ٢، ص ٨، الصواعق المحرقه، ص ٧، نور الابصار، ص ٥٣، نويسنده كنز العمال در ج ٣، ص ١٢٦ مى‌گويد: اعرابيى نزد ابو بكر آمد و پرسيد: تو خليفه پيامبرى؟ گفت: نه، پرسيد: پس كيستى؟ ابو بكر پاسخ داد: من كسى هستم كه به جاى او نشسته‌ام.

ابن اثير در نهايه اللغه، ج ٢، ص ٦٩ اين مطلب را ذكر كرده اما جانشين را به عنوان يكى از معانى نياورده بلكه براى آن واژه معانى ديگرى بيان داشته است: بسيار خطاكار و كسى كه چيزى نزد او نيست و خيرى ندارد، و در قاموس( ج ٣، ص ١٤١) معناى سوم، نانجيب بى‌خير و چهارمين معنا، احمق آمده است نيز در اقرب الموارد، ج ١، ص ٢٩٤، باب خلف.

[٣]. تاريخ الخلفاء سيوطى، ص ٦٧، صحيح البخارى، باب رجم الحبلى، ج ٥، ص ٢٠٨، السيره الحلبيه، ج ٣، ص ٣٦٣، الصواعق المحرقه، ص ٥، ٨، ٢١، نويسنده دعوى كرده كه سند روايت صحيح است.

در تاريخ طبرى، ج ٣، ص ٢١٠، آمده:( امرى ناگهانى مانند رويدادهاى جاهليت، هر كس بار ديگر چنين كرد او را بكشيد).