نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٣٢٨ - صحابه در قرآن

بغوى در كتاب «مصابيح» در حديث بلندى در باره حوض مى‌گويد: «پيامبر فرمود:

من بر لب حوض خواهم بود، هر كه بر من بگذرد سيراب خواهد شد و آنكه سيراب شود تشنه نخواهد گشت. همانا بر من اقوامى خواهند گذشت كه يك ديگر را مى‌شناسيم پس ميان من و آنها فاصله مى‌افتد و مى‌گويم: آنها امت من هستند. پاسخ مى‌شنوم:

نمى‌دانى پس از تو چه كردند؟ مى‌گويم: هر كه پس از من روش و آيينم را تغيير داد از رحمت خدا دور باد.»[١]

صحابه در قرآن‌

كتاب گرانسنگ خدا، فرار از جهاد را كه از بزرگترين گناهان است به پيروان پيامبر نسبت داده است: «... و روز حنين آنگاه كه انبوهى لشكرتان شما را به شگفت آورده بود ولى براى شما سودى نداشت و زمين با همه فراخيش بر شما تنگ شد و به دشمن پشت گرديد.»[٢] مسلمانان در آن جنگ بيش از ده هزار نفر بودند و جز هفت تن (على بن ابى طالب، عباس، پسرش فضل، ربيعه و ابى سفيان فرزندان حارث بن عبد المطلب، اسامه بن زيد، عبيدة بن ام ايمن، و اسلمه) كه در ركاب پيامبر به نبرد ادامه دادند، كسى بر جا نماند.

ديگران از آتش و عار پرهيز نكردند و زندگى دنياى گذران را بر آخرت جاويدان برگزيدند. آزرم از خدا و رسول را فرو نهادند و در حالى كه پيامبر ايشان را مى‌نگريست گريختند[٣].

و خداوند فرمود: «و چون تجارتى يا بازيچه‌اى ببينند پراكنده مى‌شوند و به جانب‌

[١]. مصابيح السنه، ج ٢، ص ١٥٣، صحيح مسلم، ج ٤، ص ٦١، صحيح البخارى، ج ٨، ص ١٥٠.

[٢]. توبه: ٢٥.

[٣]. تفسير كبير، ج ١٦، ص ٢١، تفسير آلوسى، ج ١٠، ص ٦٦، الدر المنثور، ج ٣، ص ٢٢٣.