نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ١٢٥ - ٧ آياتى كه در آنها خداوند فرمان داده كه بندگان از او يارى بجويند

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ركوع كنيد و سجده كنيد.»[١]، «پروردگارتان را بپرستيد.»[٢]، «به او ايمان بياوريد كه خير شما در آن است.»[٣]، «از بهترين چيزى كه از جانب پروردگارتان نازل شده است پيروى كنيد.»[٤] و «به پروردگارتان روى آوريد.»[٥] چگونه امر به فرمانبردارى و شتاب به سوى آن، با ناتوانى مأمور از انجام فرمان ميسر مى‌گردد؟ همان گونه كه به شخص زمينگير نمى‌توان فرمان برخاستن داد و به آنكه از كوه فرو افتاده، نگه داشتن خويش، اين گونه تكليفها و فرمانها نيز ناممكن است.

٧. آياتى كه در آنها خداوند فرمان داده كه بندگان از او يارى بجويند.

«تنها تو را مى‌پرستيم و تنها از تو يارى مى‌جوييم.»[٦]، «از شيطان رجيم به خدا پناه ببر.»[٧] و «از خدا مدد جوئيد.»[٨] اگر خداوند كفر و گناه را آفريده است يارى جستن از او و پناه بردن به او چه معنايى دارد؟ همچنين لطف حق به خلق، باطل و نامفهوم مى‌گردد.

زيرا اگر او آفريننده افعال است لطفى كه در باره بندگان كرده چه سودى براى آنان خواهد داشت؟ ولى چون لطف، حاصل و موجود است (رأى اشعريان باطل خواهد بود) (دليل حصول و وجود لطف برخى از آيات است مثلا) «مورد آزمايش واقع مى‌شوند[٩].، «اگر نه آن بود كه همه مردم يك امت مى‌شدند.»[١٠]، «اگر خداوند روزى بندگانش را افزون كند در

[١]. حج: ٧٧.

[٢]. بقره: ٢١.

[٣]. نساء: ١٧٠.

[٤]. زمر: ٥٥.

[٥]. زمر: ٥٤.

[٦]. حمد: ٥.

[٧]. نحل: ٩٨.

[٨]. اعراف: ١٢٨.

[٩]. توبه: ١٢٦.

[١٠]. زخرف: ٣٣.