انسان‌ها در طريق تكامل باشد.
***
آيه بعد خدا را به پنج وصف ديگر، از صفات بزرگش، كه بعضى اميدآفرين و بعضى خوف‌آفرين است، توصيف كرده، مى‌گويد: «خداوندى كه گناهان را مى‌آمرزد» «غافِرِ الذَّنْبِ».
«توبه‌ها را مى‌پذيرد» «قابِلِ التَّوْبِ». «١»

«مجازاتش شديد است» «شَدِيدِ الْعِقابِ».
«نعمتش فراوان است» «ذِي الطَّوْلِ». «٢»

«خداوندى كه معبودى جز او نيست» «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ».
«و بازگشت (همه شما) به سوى او است» «إِلَيْهِ الْمَصِيرُ».
آرى كسى كه واجد اين اوصاف است، فقط او شايسته عبوديت است و مالك پاداش و كيفر.
***
نكته‌ها:
١- در دو آيه فوق (آيه ٢ و ٣) بعد از ذكر نام «اللّه» و قبل از ذكر «معاد» «إِلَيْهِ الْمَصِيرُ»، هفت وصف از اوصاف الهى بيان شده است كه، بعضى از «صفات ذات» و بعضى از «صفات فعل» است و مجموعه‌اى از توحيد و علم و قدرت