قدرت رسيدند، و اين وضع ادامه داشت تا بار ديگر قيصر روم بر آنها هجوم برد، و حكومتشان را متلاشى كرد و اين در به درى همچنان ادامه يافت (تا در اين اواخر كه به كمك قدرت‌هاى جهانخوار و استعمارگر حكومتى براى خود دست و پا كردند). «١»
٢- «طبرى» در تفسير خود نقل مى‌كند: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: مراد از فساد اول قتل حضرت «زكريا» عليه السلام و گروهى ديگر از پيامبران، و منظور از وعده نخستين، وعده انتقام الهى از بنى اسرائيل به وسيله «بخت النصر» مى‌باشد، و مراد از فساد دوم، شورشى است كه بعد از «آزادى به وسيله يكى از سلاطين فارس» مرتكب شدند، و دست به فساد زدند، و مراد از وعده دوم، هجوم «انطياخوس» پادشاه روم است.
اين تفسير، با تفسير اول تا اندازه‌اى قابل انطباق است، ولى، هم راوى اين حديث مورد وثوق نيست، و هم انطباق تاريخ «زكريا» عليه السلام و «يحيى‌» عليه السلام بر تاريخ «بخت النصر» و «اسپيانوس يا انطياخوس» محرز نمى‌باشد، بلكه، بنا به گفته بعضى «بخت النصر» معاصر «ارميا» يا «دانيال» پيامبر بوده، و قيام او حدود ششصد سال پيش از زمان «يحيى‌» عليه السلام صورت گرفته.
بنابراين، چگونه «بخت النصر» مى‌تواند براى انتقام خون «يحيى‌» اقدام كرده باشد؟
٣- بعضى ديگر گفته‌اند: بيت المقدس يك بار در زمان «داود و سليمان» عليهما السلام ساخته شد، و «بخت النصر» آن را ويران كرد، كه اين همان وعده اولى است كه قرآن به آن اشاره مى‌كند، و بار ديگر در زمان پادشاهان هخامنشى ساخته و آباد شد و آن را «طيطوس» رومى ويران ساخت (توجه داشته باشيد