و تعجيل بايد نمود تا زودتر بيايد و بهجت و اعتداد [١] ما كه بحيات او تازه گشته است تمام گرداند، و ما نيز از حجره مفارقت بحجله مواصلت خراميم و مثال دهيم تا مجلس خرّم بيارايند و بيارند

زان مى كه چو آه عاشقان از تف‌		انگشت كند بر آب زورق [٢] را

بلار گفت: صواب همينست و در امضاى اين عزيمت تردّد نيست‌

مى كش كه غمها مى‌كشد،		اندوه مردان وى كشد،
در راه رستم كى كشد		جز رخش بار روستم؟

پس بيرون آمد و بنزديك ايران‌دخت رفت و گفت:

روز مبارك شد و مراد بر آمد		باز [٣] چو اقبال روزگار در آمد

و بشارت خلاص و مثال حضور بهم برسانيد. مستوره بر فور ساخته و پسيجيده [٤] بخدمت شتافت و هر دو بهم پيش ملك در آمدند. پس ايران‌دخت زمين ببوسيد و گفت: شكر پادشاه را بر اين بخشايش كه فرمود چگونه توانم گزارد؟ و اگر بلار بكمال حلم و رأفت و فرط كرم و رحمت ملكانه ثقت [٥] مستحكم نداشتي هرگز آن تأنّي و تأمّل نيارستي كرد.

ملك بلار را گفت: بزرگ منّتي متوجّه گردانيدي، و من هميشه بمناصحت تو واثق بوده‌ام‌

______________________________
[١]. (١) اعتداد سر بلندي و مباهات و افتخار. نيز ١٢٤/ ١٣ ح و ٢٤٥/ ٥ ح ديده شود.

[٢]. (٤) زورق معني بيت آنست كه اين مى از كثرت گرمي زورق را بر روى آب بدل به زغال مي‌كند. از دو بيت در ديوان عنصري (چاپ دبير سياقي ص ٥٩) بر مي‌آيد كه جام باده را گاهي بشكل كشتي مي‌ساخته و زورق مي‌گفته‌اند.

[٣]. (٩) باز در هشت نسخه (اساس و نق و و ٢ و ٣ و و نافذ و بايسنغري) چنين است، در چلبي و ١ و مج:

يار؛ در بي نقطه. باز بمعني بار ديگر عيبي ندارد، و لو اينكه يار مناسبتر تصوّر شود.

[٤]. (١٠) پسيجيده آماده و مهيّا و كار ساخته و تهيّه ديده. امروز به جيم تلفّظ مي‌كنيم و مولانا نيز در مثنوي با گيج قافيه آورده (دفتر چهارم ب ٢٨٤٩):

گفت و گو بسيار گشت و خلق گيج‌		در سر و پايان اين چرخ بسيج‌

ولي در شاهنامه و اسكندر نامه نظامي با هيچ نيز قافيه شده است، پس هر دو تلفّظ ممكنست صحيح شمرده شود و هر يك خاصّ ناحيه‌اي بحساب آيد، و يا اينكه به اصل رجوع بايد كرد و قافيه را ملاك ندانست. هرن در چاپ لغت فرس اسدي آن را پسيچ آورده، ولي در اصل اسدي جيم و چى همه مخلوط و در زير عنوان باب الجيم آمده است.

[٥]. (١٣) ثقت اعتماد و وثوق؛ رجوع شود به ٧٤/ ١ ح و ٢٧٠/ ٦ و ٢٨٠/ ١.