ترجمه كليله و دمنه - نصرالله منشي - الصفحة ٤٠٣ - ١٤ - باب زرگر و سياح

در باره [١] آن شهر خانه دارم- اگر آنجا گذري افتد و توفيق مساعدت نمايد بقدر امكان عذر اين احسان بخواهيم؛ و حالي نصيحتي داريم: آن مرد را بيرون ميار، كه آدمي بد عهد باشد و پاداش نيكي بدي لازم پندارد؛ بجمال ظاهر ايشان فريفته نبايد گشت، كه قبح باطن بر آن راجح است‌

على الخصوص اين مرد، كه روزها با ما رفيق بود، اخلاق او را شناختيم؛ البتّه مرد وفا نيست و هر آينه روزي پشيمان گردي. قول ايشان را باور نداشت و نصيحت ايشان را بسمع قبول استماع ننمود و كم آمر بالرّشد غير مطاع [٢] رشته فرو گذاشت تا زرگر بسر چاه آمد. سيّاح را خدمتها كرد و عذرها خواست و وصايت نمود كه وقتي برو گذرد و او را بطلبد، تا خدمتي و مكافاتي واجب دارد. بر اين ملاطفت يك ديگر را وداع كردند، و هر كس بجانبي رفت. يكچندي بود، سيّاح را بدان شهر گذر افتاد. بوزنه او را در راه بديد تبصبصي [٣] و تواضعي تمام آورد و گفت: بوزنگان را محلّي نباشد و از من خدمتي نيايد، امّا ساعتي توقّف كن تا قدري ميوه آرم. و بر فور باز گشت و ميوه بسيار آورد. سيّاح بقدر حاجت بخورد و روان شد. از دور نظر بر ببر افگند، بترسيد، خواست كه تحرّزي نمايد. گفت: ايمن باش، كه‌

[٤]

[٥]

______________________________
[١]. (١) باره (و بارو) ديوار دور قلعه و گرد شهر؛ در گلستان آمده است (چاپ فروغي ١٠٩):

[٢]. (٩) و كم آمر ... چه بسا فرمان دهنده به راه راست گرفتن كه ازو فرمان نپذيرند.

[٣]. (١٣) تبصبص اظهار كوچكي كردن و تملّق گفتن. از بصبصه گرفته‌اند كه دم جنبانيدن سگ است از روى ترس يا باظهار خشوع.

[٤]. (١٦)

شعر را بصورت نثر آورده است.

[٥]. (١٨) و (١٩)

همانا كه من هر چند كه باشم ترسيده شده از جهت ستم و جوري كه (مانند تير)