گرداند، چه ثقت مستحكم است كه اين هر دو نوع از كسي نتوان ستد، و حوادث روزگار و گردش چرخ را در آن عمل نتواند بود. و نيز مهيّا داشتن توشه آخرت از مهمّات است، كه مرگ جز ناگاه نيايد و هيچ كس را در آن مهلتي معيّن و مدّتي معلوم نيست.

پاى بر دنيا نه و بردوز چشم نام و ننگ‌		دست در عقبى زن و بر بند راه فخر و عار

و پوشيده نماند كه تو از موعظت من بي نيازي و منافع خويش را از مضارّ نيكو بشناسي، لكن خواستم كه ترا بر اخلاق پسنديده و عادات ستوده معونتي واجب دارم و حقوق دوستي و هجرت تو بدان بگزارم. و تو امروز بذاذر مائي و در آنچه مواسا ممكن گردد از همه وجوه ترا مبذولست.

چون زاغ ملاطفت باخه در باب موش بشنود تازه ايستاد [١]، و او را گفت: شاد كردي مرا و هميشه از جانب تو اين معهود است. و تو هم بمكارم خويش بناز و شاد و خرّم زي، چه سزاوارتر كسي بمسرّت و ارتياح [٢] اوست كه [٣] جانب او دوستان را ممهّد [٤] باشد، و بهر وقت جماعتي از برادران در شفقت و رعايت و اهتمام و حمايت او روزگار گذارند، و او درهاى مكرمت و مجاملت را بريشان گشاده دارد، و در اجابت التماس و قضاى حاجت ايشان اهتزاز و استبشار واجب بيند؛ و زبان نبوّت از اين معني عبارت مي‌فرمايد كه خياركم أحاسنكم أخلاقا الموطّؤون أكنافا الّذين يألفون و يؤلفون [٥].

______________________________
[١]. (٩) تازه ايستاد تازه شد و دوام كرد در تازگي. چنانكه در ٥٤/ ٦ ح و نيز ٨٧/ ١ گفته شد. در تاريخ بيهقي (چاپ فيّاض ص ٣٥٦، ٦٠٦، ٦٣٢ بترتيب) آمده است: هواى بلخ گرم ايستاد؛ بسيار راند بود و روز گرم ايستاده روز سخت گرم ايستاده بود صواب جز فرود آمدن نبود. و در مثنوي آمده است (چاپ نيكلسن دفتر ٤ ب ٣٢٤٥):

كشت و باغ و زر سيه استاده است‌		در زمين نم نيست ني بالا نه پست‌

. [٢]. (١١) ارتياح (از روح) شاد شدن، شادماني.

[٣]. (١١) اوست كه آن كس است كه.

[٤]. (١١) ممهّد نيك گسترده، گسترانيده. از آگنده كردن جامه خواب و گستردن بستر نرم مأخوذ است- كنار خويش را جائي نرم و راحت از براى دوستان ساخته و آماده كرده باشد.

[٥]. (١٤) خياركم ... برگزيدگان شما كساني‌اند كه خوش‌خوى‌ترين شما باشند، كه بپا سپرده شده باشد كنار؛ و پناهگاه ايشان، و آن كسان‌اند كه (با مردمان) أنس گيرند و مردمان با ايشان انس گيرند. لفظ حديث بعبارت ديگر نيز نقل شده است: أ لا أخبركم بأحبّكم إلىّ و أقربكم منّي مجالس يوم القيامة أحاسنكم ...