اگر بدين كتاب [١] دابشليم را، كه عرصه ملك او حصني دو سه ويران و جنگلي پنج شش پر خار بوده‌ست- بندگان اين دولت را كه پاينده باد أضعاف [٢] آن ملك هست- ذكري باقي توانست شد كه بر امتداد روزگار مدروس [٣] نمي‌گردد، و در أمتّها [٤] و ملّتها [٥] تازه و زنده مي‌ماند، چون ديباجه [٦] آن بفرّ و جمال ألقاب ميمون و زيب و بهاى نام مبارك خداوند،

فخر الملوك وارث سلطان نامدار		بهرام شاه قبله شاهان نامور
شاهي كزوست دوده [٧] محمود را شرف‌		شاهي كزوست گوهر مسعود را خطر

مزيّن گشت و شمّتي از مناقب ذات بي همال [٨]- كه غرّت [٩] محاسن ايّام است و واسطه قلاده [١٠] روزگار- در تشبيب [١١] آن تقرير افتاد؛ و نبذي [١٢] از آثار راى و شمشير پادشاهانه، كه‌

______________________________
[١]. (٢) اگر بدين كتاب ... اين عبارت بسيار طولانيست و تا سطر ١٠ صفحه بعد بريده نمي‌شود.

[٢]. (٣) أضعاف (جمع ضعف) ضعف دو تا و دو چندان و دو برابر است و أضعاف بمعني چندين برابر.

[٣]. (٤) مدروس (اسم مفعول از درس) كهنه كرده شده و ناپديد گردانيده- درس متعدّي است و بمعني كهنه كردن و ناپديد كردن؛ مصدر فعل لازم آن دروس است، كهنه شدن (مندرس شدن) و ناپديد گشتن.

[٤]. (٤) أمتّها بآن معني كه امروز اقوام و ملّتها مي‌گوئيم؛ ٤/ ١ ح ديده شود.

[٥]. (٤) ملّتها باصطلاح آن عهد بمعني شرايع و اديان بوده است؛ ٣/ ٧ ح ديده شود، و نيز ١٩/ ٤ و ٤٨/ ١٤.

[٦]. (٥) ديباجه (به جيم، از ديباجة) گونه، و مجازا مقدّمه و تمهيدي كه براى معرّفي كتاب يا حاضر كردن ذهن شنونده و خواننده از براى مديح در ابتداى قصايد مي‌آورند (اين را تشبيب نيز مي‌گويند).

[٧]. (٧) دوده دودمان و خاندان. خطر قدر و ارزش و شأني كه از فضل و مال و منال حاصل آيد؛ ٦٧/ ٦ ح و ١٦٧/ ١٧ ح ديده شود.

[٨]. (٨) بي همتا و بي‌نظير و بي‌مانند؛ ١٢/ ١١ ح ديده شود.

[٩]. (٨) غرّت سفيدي، و اينجا بهترين و بزرگترين و نخستين مراد است. ٢٨٦/ ٣ ح و ٣٦٨/ ٤ ح نيز ديده شود.

[١٠]. (٨) واسطه قلاده بهترين و عاليترين و پربهاترين، بدين جهت كه در ترتيب گوهرهاى يك قلاده، گردن بند، و امثال آن درشت‌ترين و گران قيمت‌ترين آنها را در وسط قرار مي‌دهند.

[١١]. (٩) تشبيب ديباجه كتاب مراد است؛ نيز رجوع شود به ٣٠٨/ ١٢ ح و ٤٠٢/ ٨ ح و ٤٠٥/ ١.

[١٢]. (٩) نبذي كمي، اندكي مختصري. در اساس البلاغة آمده است كه: بر سرش نبذي از پيري هست، و در