ترجمه كليله و دمنه - نصرالله منشي - الصفحة ٣٠٩ - ١٠ - باب شير و شغال

مخاصمت بر دست گرفتند [١] و گفتند: بدين سيرت تو راضي نيستيم و راى ترا درين مخطي مي‌دانيم، چون از صحبت يك ديگر اعراض نمي‌نمائيم در عادت و سيرت هم موافقت توقّع كنيم؛ و نيز عمر در زحير [٢] گذاشتن را فايده‌اي صورت نمي‌توان كرد، چنانكه آيد روزي بپايان مي‌بايد رسانيد و نصيب خود از لذّت دنيا مي‌برداشت. وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا. [٣] و بحقيقت ببايد شناخت كه دي را باز نتوان آورد و ثقت بدر يافتن فردا مستحكم نيست‌

[٤]

امروز را ضايع كردن و از تمتّع و برخورداري غافل بودن چه معني دارد؟

[٦] شگال جواب داد كه: اى دوستان و برادران، از اين ترّهات [٧] در گذريد؛ و چون مي‌دانيد كه دي گذشت و فردا در نمي‌توان يافت از امروز چيزي ذخيره كنيد كه توشه راه را شايد،

______________________________
[١]. (١) بر دست گرفتند پيش گرفتند، شروع كردند، مراد اينكه با او بناى مجادله را گذاشتند. رك به ٢١٩/ ٥.

[٢]. (٣) زحير اصل معني آن پيچش شكم و درد شكم است؛ و مجازا بمعني رنج و درد نفساني و اندوه و غم است. شعر سنائي در حاشيه بر ٢٥٨/ ١ ديده شود.

[٣]. (٤) وَ لا تَنْسَ ... آيه قرآن است (قصص آيه ٧٧): و فراموش مكن بهره خويش را از دنيا.

[٤]. (٧) تا (٩)

تمام بگزارند و ادا كن (حقّ) روزگار شادي و خرّمي را بشادي و خرّمي، و بيدار شو از براى بهره خويش، كه گفته‌اند بهري نيست آن را كه بغنود؛ و تقاضا مكن امروز غم فردا را و واگذار سخن فردا را، كه مشغول شدن بدان هوس (و ديوانگي) است؛ و مپندار عمر را نه ديروز كه بگذشت و نه فردا كه نيامده است، كه عمر همانست كه تو در آني و بس. در بيت اوّل كلمه لحظّك و در بيت سوّم لفظ ما أتى در اساس ساقط شده است.

[٥]. (١٠) آن را كه در تمام نسخ چنين است إلا در ١ و (قبل از تغيير) كه «آن كس كه» دارند، و بر حسب قاعده همين دوّمي درست است مگر آنكه «بندد دل» را بمعني «دل بسته شود» تلقّي كنيم.

[٦]. (١٢) فبادر إلى ... پس پيشي كن (بشتاب) بسوى لذّتها پيش از آنكه در گذرد، چه بحقيقت فرجام آنچه مي‌بيني رنج است.

[٧]. (١٣) ترّهات ٧٨/ ١٣ ح و ٢٠٠/ ٤ ح ديده شود.