ترجمه كليله و دمنه - نصرالله منشي - الصفحة ٢٣٩ - ٦ - باب بوزينه و باخه

[١] و عادت زمانه خود همين است كه طراوت جواني بذبول [٢] پيري بدل مي‌كند و ذلّ [٣] درويشي را بر عزّ توانگري استيلا مي‌دهد

[٤] خويشتن را در لباس عروسان بجهانيان مي‌نمايد و زينت و زيور مموّه [٥] بر دل و جان هر يك عرض مي‌دهد. آرايش ظاهر را مدد غرور بي خردان گردانيده‌ست و نمايش بي اصل را مايه شره [٦] و فريب حريصان كرده، تا همگان در دام آفت او مي‌افتند و اسير مراد و هواى او مي‌شوند. از خبث باطن و مكر خلقتش غافل و از دناءت طبع و سستي عهدش بي خبر

و خردمند بدين معاني التفات ننمايد، و دل در طلب جاه فاني نبندد، و روى بكسب خير باقي آرد، زيرا كه جاه و عمر دنيا ناپاى دار است، و اگر از مال چيزي بدست آيد هم بر لب گور ببايد گذاشت تا سگان دندان تيز كرده در وى افتند كه «ميراث حلال است»

______________________________
[١]. (٢) إنّ الزّمان ... زمانه، چون پياپي شود گام نهادن وى، پيشي گيرد بر جوينده و در رسد به جسته شده.

[٢]. (٣) ذبول پژمرده شدن و پژمردگي، چنانكه سبزيها و ميوه و تره‌بار پژمرده شود.

[٣]. (٣) ذلّ خواري، چنانكه ذلّت و مذلّت خوار شدن باشد. ناصر خسرو است (ديوان چاپ مينوي، ٢٥٧ و ٢٥٨):

[٤]. (٥) شباب و شيب ... جوانيست و پيري، درويشي است و توانگري! پس خداى را (خداوندا) اين روزگار چگونه آمد و شد مي‌كند و مي‌گردد!

[٥]. (٦) مموّه زراندود؛ خوش ظاهر و بد باطن- تمويه در ١٠١/ ١٤ ح و ١٣٦/ ٨ ديده شود.

[٦]. (٨) شره حرص بسيار شديد. نيز ١١٩/ ١٠ ح و ١٤٢/ ١٧ ديده شود.

[٧]. (١٠) گرزه رجوع شود به ١٠٤/ ١٧ ح. ابو حنيفه اسكافي گويد (تاريخ بيهقي ٣٨٢):

و انوري گويد (ديوان ج ١ ص ٤٥١):