احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٢٦ - على نفسه فليبك من ضاع عمره - و ليس له منها نصيب و لا سهم

[فلا عيش فى الدنيا لمن كان صاحبا- و من لم يمت سكرا بها فاته الحزم‌]

قال رحمه اللّه‌[١]:

صاحيا و سكرا هردو (منصوب‌[٤]) بحال است و ضمير متصل بفات مفعول وى است و عايد بمن و الحزم فاعل وى. يعنى چون شرف مقام محبت (بمثاتيست‌[٥]) كه به سبب حصول واردى از واردات اسرار آن مقام كه عبارت از ان سكر است طالب را از دركه ذلّ زوال و فنا باعلا درجات كمال و بقا ميرساند پس هركه بقصور خودى عاريست ازين شهود، عدم (آنكس به‌[٦]) از وجود. و هركه در فنا فى اللّه در (استبدال‌[٧]) ذلت فناى عبدانى بعزت بقاء حقانى (نكوشد[٨]) آنكس را حازم و عاقل نگويند:[٩]

[على نفسه فليبك من ضاع عمره- و ليس له منها نصيب و لا سهم‌]

قال (رحمة اللّه‌[١٢]):

چون اعظم آلات اكتساب كمال و اكرم حالات نيل فضل و نوال اوان گنج حيوة و زمان جواهر انفاس و ساعات است كه (طالب لبيب‌[١٤]) بوسيلت آن اكتساب (سعادات ابدى و اصطياد[١٥]) كمالات سرمدى مى‌تواند كرد و نفس عزيز

[١] - عليه.

[٢] - و لا.

[٣] - صاحيا.

[٤] - مطلوب.

[٥] - به مثابه‌اى است.

[٦] - آنكسب.

[٧] - استدالال.

[٨] - نكوشيد.

[٩] - رباعى.

[١٠] - ندارد.

[١١] - وى.

[١٢] - رحمه اللّه عليه.

[١٣] - يصيب.

[١٤] - سالك بسبب يافتن و رسيدن.

[١٥] - سعادت ابد و اصطباد.