احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١٩٠ - ٧ - رسالة الاوراد
خلفاى راشدين ميباشد و علماء الدين را اينطور توصيف مىنمايد: «... ان علماء الدين هم المعتصمون بكتاب اللّه. المجاهدون فى متابعة رسوله و المقتدون باصحابه» بنظر وى علماى دين سه قسماند: اول ارباب و اصحاب حديث يعنى گروهى كه در علم حديث رسول ممارست دارند. (درين بحث على همدانى همه نوع احاديث رسول را كه عبارت از صحيح و حسن و مرسل و موقوف و منقطع و معضل و غريب و شاذ و ضعيف و منكر و غيره ميباشند، در علم دين مهم ميشمارد و بعد از قرآن مجيد اتكاء به آنها را توصيه ميفرمايد.)
قسم دوم از علماى دين فقها ميباشند كه احكام شرعى را استخراج و استنباط ميكنند و اين گروه بر گروه اول رجحان دارد- گروه سوم از علماى دين متصوفه هستند كه ارباب حديث و فقه هستند و بوسيله تزكيه و تطهير نفس ظاهر خود را با باطن هماهنگ كردهاند- ايشان علماى واقعىاند كه بر هر دو گروه فضل صورى و معنوى دارند. على همدانى طبق تمايل شخصى خود علماى متصوفه را در رأس علماى دين قرار ميدهد.
٧- رسالة الاوراد
نسخ عكسى: ٦٧٢، ١٦٦٦ (كتابخانه مركزى دانشگاه تهران).
رساله داراى ١٦ برگ و درباره اهميت اذكار و اوراد سالكان و صوفيان است محتويات اين رساله تقريبا همان است كه در «اوراد فتحيه» ى على همدانى آمده است. آنچه را كه در «اوراد فتحيه» مشروحا بوده درين رساله عربى خلاصه شده و با نقل اشعار فارسى، مولف بيان خود را زيب و زينت داده است، مثلا اين اشعار از شاعرى با تخلص محمد:
|
بر ماه رخت شب وصالم |
چشمك چه ميزند ستاره |
|
|
دلم از بهر ليلى بيقرار است |
اگر مجنون شوم نزديك كار است |
|
|
محمد ميكند عرض تجمل |
از انرو قطره اشكش در قطار است |
|
رساله به سه باب منقسم است:
باب اول: در فضيلت اوراد. باب دوم: در بيان احتياج طالب به اوراد. باب سوم: در تقسيم اوقات براى گزاردن اوراد.