احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٣١٤ - اصطلاحات مخصوص فتيان

مثلا لباس الفتوة را پوشيدن.

١٦- شرب: نوشيدن از كاس الفتوة.

١٧- محاضره: اجتماع فتيان در مجلس يا اجتماع «شرب».

١٨- نقله: انتقال است از يك كبير يا بيت به كبير يا بيت ديگر (البته با اجازه).

١٩- تعبير: عبور كردن و پيشرفت از مقام «كبير» به «جد» (نوعى ترقى درجه است).

٢٠- اخذ: بازستاندن «لباس الفتوة» كه به داوطلب داده‌اند. اين عمل را «كبير» يا «مقدم» بعلت خاصى (بعنوان مجازات و پادافراه) انجام ميداد و براى اين كار مجاز بود.

٢١- رمى: نوعى محاكمه است كه بدان وسيله براى «طالب» يا طالبان ممكنست كه فتوت «كبير» را فسخ كنند.

٢٢- عيب: ارتكاب منهيات و كبائرى كه مبطل فتوت است «عيوب» مزبور را قبل از اين ذكر كرديم، و اين‌جا اضافه مى‌كنيم كه جمهور فتيان برآنند كه صغاير و گناهان كوچك فتوت را باطل نميكند و فقط آن را تضعيف مى‌نمايد اما كبائر مبطل است.

٢٣- محاكمه: داورى بردن و تداعى بيش زعيم يا داور ديگرى كه مورد قبول فريقين باشد. بدين وسيله «فتيان» ميتوانستند عليه يكى از بزرگان خود با ارائه دلائل و شواهد موجود اقامه شكايت كنند و داد خود بگيرند.

٢٤- وقف: ممنوع شدن متهم است از «محاضره» خواه براى مدت معين باشد يا تا ثبوت برائت او. براى اين كار اركان جوانمردى باهم مشورت ميكردند.

٢٥- هبه: بخشيدن «كبير» است «رفيق» را به «كبير» ديگر و اين كار به شرطى كه كبير ديگر هم قبول كند، مجاز بوده است. البته بعضى اين عمل تحويل رفيق به گروه ديگر را مخالف آزادى و حريت ميدانسته و عقيده به ناروا بودن آن داشته‌اند.

اين بود بعضى از اصطلاحات فتيان كه آشنائى با آن‌ها براى مطالعه‌