احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١٤٦ - ٢٠ - رساله«مشيت»
|
آخر از خواب امل بيدار شو |
يك دمى مست هوا هشيار شو |
|
|
تانيايد درد انكارت پديد |
قصه اين درد نتوانى شنيد |
|
|
چون تو حمال نجاست آمدى |
از چه در صدر رياست آمدى؟ |
|
|
خانه خلقى كنى زير و زبر |
تا براندازى بر افسارى بدر |
|
|
شاخ امل بزن كه چراغى است زودمير |
بيخ هوس بكن كه درختى است كم بقا |
|
درين رساله سوز و تابش قلب سيد به صورت بسيار مؤثرى جلوهگر است مثلا اين جملات را از عقبه سوم (ظلم و ستم) كه درباره عاقبت ظالم نوشته ملاحظه نمائيد: «و درياى غضب إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ[١] در موج آيد و مو كلان سياست عذاب خطاب كنند كه لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ[٢]- فرياد از نهاد شومش برآيد كه رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنَّا مُوقِنُونَ[٣] در جوابش گويند: أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ فَذُوقُوا فَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ[٤] كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ.[٥]
هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُونَ[٦] وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ».[٧]
٢٠- رساله «مشيت»
نسخ خطى: ٤٢٥٠ (ملى ملك) ٣٤٦ (كتابخانه دانشكده ادبيات تهران مجموعه اهدايى استاد حكمت) شماره ٣٢٥٨ (مركزى دانشگاه) و نيز: موزه بريتانيا (ر ك ريو: ٢، ص ٨٣٧) تاجيكستان (٢١٩٠ ب)، تاشكند ٢٣٤٨ تا ٢٣٥٠ (٣ نسخه، جلد ٣) عكسى: ٦٧٢، ١٦٦٦، كتابخانه مركزى دانشگاه.
اين رساله براى راهنمايى سالكان راه خداوندى است و مؤلف محترم در آن توصيه ميفرمايد كه سالكان بايد كه تن به رضاى الهى و مشيت او بدهند مى فرمايد كه در راه مجاهده و مراقبه و رياضت عجلت پسندى و ناشكيبايى سزاوار
[١] - ١٢ البروج.
[٢] - ٢٢، سوره ق.
[٣] - آيه ١٣، سوره السجدة ٣٢.
[٤] - آيه ٣٧ سوره فاطر
[٥] - آيه ٣٨، سوره المدثر.
[٦] - آيه ١٤٥، سوره الاعراف.
[٧] - آيه ٢٢٨، سوره الشعراء.