احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١١٢ - ٤ - اوراد فتحيه

عليه الرحمة اكابر خراسان و عراق را جمع ساخته بود و خواجه خضر ٧ نيز كه در آن مجلس حاضر بود ديدم و از هر ولى در وقت وداع دعايى و رقعه‌اى از جامه مبارك ايشان التماس نمودم- آن رقعه‌ها را بر خرقه خود توقيع كردم و آن ادعيه و اذكار را كه بر زبان مبارك ايشان پيوسته جارى ميشد كه «فتح» ما در آن بوده است جمع ساختم. اين اوراد جمع شد و چون كتب احاديث را در نظرم آوردم، مجموع اين اوراد را در احاديث رسول صلى اللّه عليه و سلم يافتم بطرق شتى».

در ضمن بيان اهميت اين «اوراد» اضافه ميفرمايد كه بعضى ازين اذكار در عالم واقعه‌اى مورد قبول و پسند حضرت نجم الدين سرسلسله «كبرويه» هم بوده است- مينويسد: و اين فقير در وقتى كه به سرانديب بزيارت قدمگاه آدم ٧ ميرفتم چون نزديك آن مقام رسيدم سحرگاه «واقعه‌اى» دست داد.

در آن واقعه ديده شد كه جمعى بسيار از مشائخ كبار قدس اللّه ارواحهم از براى ديدن اين درويش آمدند. يكى از ايشان شيخ نجم الدين كبرى بود قدس اللّه روحه- در ان حالت از شيخ پرسيدم كه از اذكار كدام ذكر است كه ثواب آن بيشتر است؟ شيخ فرمود كه: اين تسبيح را مشاهده كرديم كه «سبحان اللّه و بحمده سبحان اللّه العظيم و بحمده استغفر اللّه» هيچ‌كدام از اذكار را نديدم.

جعفر بدخشى هم اين «اوراد» را در خلاصة المناقب ذكر كرده است و در اهميت آن صحبتى دارد. آغاز رساله اوراد فتحيه چنين است:

«الحمد للّه و سلم على عباده الذين اصطفى»،[١] اما بعد قال اللّه تعالى: وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى‌ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ‌[٢]- بدان اى عزيز ايقظنا اللّه و اياك عن سنة الغفلة بتوفيقه كه حق جل علا بندگان خود را از براى سفرى بى‌نهايت و راهى خطرناك و بى‌نهايت آفريده است ... (الخ)

ادعيه و اورادى كه سيد درين رساله آورده مشتمل است بر آن ادعيه‌

[١] - آيه ٥٩ النمل.

[٢] - آيه ٥٥ الذريت.