احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٥٢ - ٩ هر سحرگه بوى زلفش دل ببالا ميكشد - صورت موهوم را خط در من و ما ميكشد

سلامت جوى محرومى ز ذوق منصب شاهى‌

سرير ملك آن يابد كه عزمش پرخطر باشد

كى از پيمودن آفاق اين دولت شود حاصل‌

كسى را زيبد اين معنى كش اندر خود سفر باشد

كسى از سير اين معنى بگفت‌وگو نشد آگه‌

كه از پيمودن دريا تحير بيشتر باشد

على گوهر كسى يابد كه او از سر قدم سازد

كى افتد گوهر معنى ترا گر قدر سر باشد

هر سحرگه بوى زلفش دل ببالا ميكشد

صورت موهوم را خط در من و ما ميكشد

سايه در خورشيد گم ميگردد و سيمرغ عقل‌

زال زار افتاده را از تيه سودا ميكشد

جان خرامان ميشود در هودج غيب يقين‌

هاتف همت دل از چاه تمنا ميكشد

دست غيرت گلخن از غولان نفسى كرده پاك‌

رخت دل بر گلشن اين سقف خضرا ميكشد

چون حجاب ماسوى از ديده دل دور شد

شبنم از صحراى كثرت سوى دريا ميكشد

جزو كل جويان خاك كوى آن عالى مقام‌

هركه يابد نكهتى عزمش باقصا ميكشد

هركه او در كوى وحدت جان خود را ساخت ذوق‌

رايت عز و شرف را تا ثريا ميكشد