احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٧٢ - ٣٣ سير هماى عشقش والا بود هميشه - ظل جلال حكمش برپا بود هميشه
|
ز روزن دل خود گوش كرده راز ازل |
وزان دريچه يقين سرّ ماجرا ديده |
|
|
بر آستان وفا هردمى ز دشمن و دوست |
هزار محنت و ناكامى و جفا ديده |
|
|
زهر جفا كه كشيده بروزگار دراز |
براى دوست در ان شيوه وفا ديده |
|
|
بهر وفا كه نموده بزير تيغ جفا |
ز روى دوست دو صد خلعت صفا ديده |
|
|
ميان آتش شبهاى هجر تا دم صبح |
هزار روح صفا از دم صبا ديده |
|
|
ميان ظلمت امكان و آتش دورى |
نسيم صبح وصال از ره فنا ديده |
|
|
چو از رسوم مجازى فنا شده كلى |
درون زهر فنا شربت بقا ديده |
|
|
ز جام شوق شده مست و شيشه بشكسته |
ميان عربده محبوب خوش لقا ديده |
|
|
ز ننگ خود شده يكسوى در حريم شهود |
جمال آن مه بىچون و بىچرا ديده |
|
|
علايى از چه شدى مست چون نخوردى مى؟ |
ز ديده مست شود هركسى تو ناديده |
|
٣٣ [سير هماى عشقش والا بود هميشه- ظل جلال حكمش برپا بود هميشه][١]
|
سير هماى عشقش والا بود هميشه |
ظل جلال حكمش برپا بود هميشه |
|
[١] (*) آ: ص ٤٣٠ مخمس سىام، ت: برگ ٢٩٢ الف، ن: ص ١٨ غزل ٢٩.