احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٧٩ - ميان آب حياتى و آب مىجويى - فراز گنجى و از فاقه در تك و پويى ٤١
|
سير عنقاى جمالش كه نگنجد در كون |
طمع جلوه او بين تو زهر بىجايى |
|
|
قطره بىسر و پا را ز كجا آن مقدار |
كه درون دل خود جاى دهد درياى |
|
|
سخن دوست درين پرده كسى را زيبد |
كه به غير از غم يارش نبود پروايى |
|
|
شرح درد دل خود كردمى ار يافتمى |
در همه عمر دمى روى جهان آرايى |
|
|
از خط و خال تو هر بيخبرى را چه خبر |
به سها ره نبرد ديده نابينايى |
|
|
لاف عشقش مزن امروز علايى بزبان |
چون يقين از پس امروز بود فردايى |
|
[ميان آب حياتى و آب مىجويى- فراز گنجى و از فاقه در تك و پويى] ٤١[١]
|
ميان آب حياتى و آب مىجويى |
فراز گنجى و از فاقه در تك و پويى |
|
|
تو كوى دوست همى جويى و نمىدانى |
كه گر نظر بحقيقت كنى تو آن كوبى |
|
|
رخى كه آينه بنموده است نيز از تست |
چو نيك درنگرى اصل و فرع آن رويى |
|
|
ز بوى زلفش از آن غافلى كه مزكومى |
وگرنه از خم زلفش تو خود يكى مويى |
|
|
سرادق جبروتى معطر از دم تست |
تو مشك طيبى و از جهل جيفه مىبويى |
|
[١] (*) آ: ص ٤٢٧ مخمس بيست و هشتم، ب برگ ١٩٩ الف غزل ٤٠، ت: برگ ٤٤٨ غزل ٢٦، ن: ص ١٧ غزل ٢٨.