احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٧٤ - ٣٥ گر آتش فراقش با صبر يار بودى - اندوه اشتياقش در ديده خوار بودى
|
نداى هاتف غيبى ز لا مكان هردم |
بگوش جان شنوى گر ز خود خبر يابى |
|
|
تو روضه دل اگر ز آب علم تازه كنى |
بعاقبت ز رياض وصال بريابى |
|
|
سرير سده ايوان هر كمال تراست |
بر آستان جلالش رهى اگر يابى |
|
|
حجاب نقش تن از ماه روح برخيزد |
اگر ز آتش عشقش يكى شرر يابى |
|
|
رياض عالم جان مشكبوى گردانى |
نسيمى از سر زلفش چو در سحر يابى |
|
|
اساس خود چو بدانى تكبرى بگذار |
ز كارخانه عزت يقين ثمر يابى |
|
|
اگر تو عالم وحدت يقين كنى از دل |
رواق منظر جبروت را تو فر يابى |
|
|
علايى از در اميد رخ متاب دمى |
ز فيض رحمت عامش مگر اثر يابى |
|
٣٥ [گر آتش فراقش با صبر يار بودى- اندوه اشتياقش در ديده خوار بودى][١]
|
گر آتش فراقش با صبر يار بودى |
اندوه اشتياقش در ديده خوار بودى |
|
|
ور لحظهاى ميانش غائب شدى ز ديده |
جان جامه چاك كردى دل بيقرار بودى |
|
|
ور از شعاع حسنش عكسى ظهور كردى |
از هر طرف هزاران جانش نثار بودى |
|
[١] (*) آ: ص ٣٨٩ مخمس ششم، ب: برگ ١٩٠ غزل ٦، ت: برگ ٤٤٣ غزل ٤، ن:
ص ٦ غزل ٦، س: شماره ٥.