احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١٥٦ - ٢٦ - درويشيه

و محتملا در دوران مرض الموت نوشته است در- «خلاصة المناقب» از اين وصيت ذكرى نكرده و فقط وصاياى ديگر سيد را بيان نموده است.

٢٦- درويشيه‌

نسخ خطى: ٣٤٦ (ادبيات، مجموعه اهدائى استاد حكمت) ميكروفيلم شماره ٧٨٧٠ (اصل در كتابخانه رضا رامپور هند) در كتابخانه مركزى بنام «مشقيه درويشيه» ٤٢٥٠ (ملى ملك) و نيز: موزه بريتانيا (ر ك ج ٢، ص ٨٣٦ ريو) شماره ١٤٤ تا ١٤٦ مشهد (ر ك فهرست ج ٢) ٢٣٥٩، ٢٣٦٠ (تاشكند، ج ٣)، ١٨٩٩ (تاجيكستان) و نسخه‌اى در كتابخانه خديويه مصر- قاهره. عكسى:

٦٧٢، ١٦٦٦، ٥٩٦٠ (كتابخانه مركزى).

اين رساله در مجموعه رسائل دراويش بوسيله خانقاه ذهبيه احمدى شيراز در سال ١٣٣٨ ش چاپ و منتشر گرديده است‌[١] و اينجانب نسخه‌اى از آن مجموعه را در دست دارم.

سيد اين رساله را درباره مسلك درويشى و احوال درويشان نوشته و فضل فقر و فقراء و اهميت تزكيه نفس را كه به اصطلاح صوفيه جهاد اكبر است مطرح ساخته است- مولف بر اعمال رياكاران و منافقان ايراد سخت ميگيرد و ميفرمايد كه اين‌چنين اعمال بهيچ نميارزد فقط خلوص و تقوى و صداقت عبادات است كه در حضور خداوندى مورد قبول و داراى منزلت ميباشد- آغاز رساله چنين است: الحمد للّه حق حمده و الصلوة على خير خلقه. اما بعد قال اللّه تعالى: يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ[٢] و قال جل جلاله: وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ»[٣]

ميفرمايد كه اشقياى ازلى. از صحبت بزرگان تأثير نميپذيرند چنانكه ابو لهب و ابو جهل و عبد اللّه بن ابى (منافق) از صحبت حضرت رسول ٦ كه مزكى اخلاق و مصفى امراض قلوب بود استفاده‌ئى نكردند. پس درويش حقيقى‌

[١] - نسخه چاپى كمياب شده و يك جلد از آن در خانقاه ذهبيه احمدى تهران نيز موجود است.

[٢] - آيه ٥٧، سوره يونس.

[٣] - آيه ٨٢، الاسراء.