احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٤٤٦ - ٢ گر براندازد زمانى از جمال خود نقاب - از خجالت در كسوف آرد رخ خود آفتاب
٢ [گر براندازد زمانى از جمال خود نقاب- از خجالت در كسوف آرد رخ خود آفتاب][١]
|
گر براندازد زمانى از جمال خود نقاب |
از خجالت در كسوف آرد رخ خود آفتاب |
|
|
ور نسيمى از ره لطفش بدوزخ بگذرد |
بنديان حبس آتش ذوق يابند از عذاب |
|
|
ور بهشت از جلوه حسنش شود خالى دمى |
سلسبيل و سايه طوبى شود اندر حجاب |
|
|
با صفاى لذت دردش نعيم خلد هيچ |
با خيال دولت وصلش همه عالم سراب |
|
|
قطرهاى از جام وصلش گر بكام جان رسد |
تا قيامت مست افتد برندارد سر ز خواب |
|
|
بىخمار ارمستئى خواهى ز هستى گوشهگير |
ور حيات جاودان خواهى طلب كن ز ان شراب |
|
|
باده غمنوش اگر خواهى رهايى زين خمار |
راه رندان گير اگر جويى تو قرب آنجناب |
|
|
روز بازارى كه رندان راست هردم در غمش |
زاهد اندر عمرها هرگز نه بيند آن بخواب |
|
|
مُهر مهر او بس است اى دل دم از وصلش مزن |
سايه را خورشيد جستن كى بود راى صواب |
|
|
در پى عنقا چه پويى آخر اى مور ضعيف |
مجلس جانان چهجويى آخر اى خانه خراب |
|
|
گر جهانى چون علايى هردم آنجا شد فنا |
قطره در دريا فتاد و باز شد آبى بآب |
|
[١] (*) آ: ص ٤٢٣، مخمس بيست و ششم. ب: برگ ١٩٥ الف غزل ٢٩، ت: برگ ٤٤٦ ب ٤٤٧ الف غزل ٢٠، ن: ص ١٦ غزل ٢٩.