احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ٢٢٠ - سبك شعر على همدانى
|
ارباب ذوق در غم تو آرميدهاند |
از شادى و نعيم دو عالم رميدهاند |
|
يكى از غزلهاى شيواى زبان فارسى است و از حيث لفظ و معنى شبيه است به غزليات بسيارى از استادان مثلا:
|
آنها كه پاى در ره تقوى نهادهاند |
گام نخست برسر دنيا نهادهاند[١] |
|
|
اينان مگر ز رحمت محض آفريدهاند |
كارام جان و انس دل و نورديدهاند[٢] |
|
|
اينان كه آرزوى دل و نور ديدهاند |
تنشان مگر ز جان لطيف آفريدهاند[٣] |
|
|
آنانكه گوى عشق ز ميدان ربودهاند |
بنگر كه وقت كار چه جولان نمودهاند[٤] |
|
همينطور آن نصائح كه على همدانى درين غزل ذكر كرده:
|
راحت ارخواهى بيا با درد او همراز شو |
دولت ارجوئى برو در عشق او جانباز شو |
|
شايد از غزل عطار الهام گرفته باشد كه در بحر كوتاه سروده شده است:
|
اى دل بميان جان فرو شو |
كلى بدل جهان فروشو |
|
|
گر هيچ در امتحان كشيدت |
مردانه در امتحان فرو شو[٥] |
|
و اينگونه امثال زياد است ولى باوجوداين همه على همدانى در اشعار خود ندرت و ابتكار خودش را آشكار نموده است و مانند شاعران عرفانى شعر او داراى سوز و ساز خاصى است كه بس دلپذير است مثلا اين اشعار ملاحظه گردد:
|
ز حسنت هركسى هردم حديث ديگر آغازد |
رخت گر جلوهاى سازد نماند آن حكايتها |
|
|
جهان از عكس رويش گشته روشن |
اگر اكمه نبيند هيچ غم نيست |
|
|
حجاب تست اين هستى موهوم |
كه هرگز نور با ظلمت بهم نيست |
|
|
گدايى را كه با سلطان رعنا باشدش سودا |
دلش پيوسته ريش و عيش تلخ و چشمتر باشد |
|
[١] - عطار: ديوان، ص ٢٨٩.
[٢] - سعدى: كليات، ص ٧٢٣.
[٣] - همام الدين تبريزى: گنج سخن، ج ٢، ص ١٨٤.
[٤] - عراقى: كليات چاپ ٤، ص ١١٢.
[٥] - عطار: ديوان، ص ٤٦٨.