فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٥٨٣ - صندوق تأمین اجتماعى

قانون تأمين اجتماعى

تأمين اجتماعى در قانون مصوب ٥٤/٣/ [١] ٩ در موارد زير اطلاق مى‌گرديد:

الف: حوادث و بيماريها.

ب. باردارى.

ج: غرامت دستمزد.

د: از كار افتادگى.

ه: بازنشستگى.

و: مرگ.

سازمان تأمين اجتماعى كه موضوع اين قانون ١١٨ ماده‌اى بود زير نظر وزير رفاه اجتماعى اداره مى‌شد و داراى شخصيت حقوقى و استقلال مالى و ادارى بود و در شوراى عالى سازمان كه بالاترين ارگان آن بود غير از وزير رفاه اجتماعى وزير امور اقتصادى، وزير بهدارى، وزير تعاون روستائى، وزير كار و امور اجتماعى، وزير مشاور، رئيس سازمان برنامه و بودجه، رئيس كل بانك مركزى، دبير كل سازمان امور ادارى، رئيس كل بيمه مركزى و مدير عامل جمعيت شير و خورشيد سرخ ايران يا معاونين آنها عضويت داشتند و حضور دو نفر نماينده اصناف و سه نفر نماينده كارگران و دو نفر از ساير گروهها در شوراى عالى تأمين اجتماعى پيش‌بينى شده بود.

منابع مالى سازمان از طريق حق بيمه، درآمد حاصل از وجوه ذخائر و اموال سازمان، وجوه خاصى از خسارت و جريمه‌هاى نقدى و كمكها و هدايا تأمين مى‌گرديد١.

صندوق تأمين اجتماعى

در ماده ١١ قانون تشكيل وزارت بهدارى و بهزيستى مصوب تيرماه ١٣٥٥ صندوقى به نام صندوق تأمين اجتماعى پيش‌بينى گرديد و صندوقهاى قبلى مربوط به

[١] . رجوع شود به مجموعه قوانين و مقررات كار و تأمين اجتماعى، نشريه شماره ٩، ص ٣٦١.