گروهى هستند كه به نداى ملكوتى انبياء و نويد پيشوايان مكتب توحيد در زمينه حركت جمعى به سوى حكومت حق و عدالت جذب شدند و آرمان رسيدن به اصول و انديشه‌هاى مدينه فاضله را با جهان‌بينى آميختند و حركتى پرشتاب را در اين راه بوجود آوردند، و در اين ميان برخى راه انبياء را پيمودند و برخى نيز براه خود رفتند. افلاطون‌ها و ارسطوها در يونان، فارابى‌ها و خواجه نصيرها در اسلام، كانت‌ها و هگل‌ها و راسل‌ها در غرب، در جستجوى اين گمشده بشرى تلاش بسيار كرده‌اند، كه امروز اوج انديشه‌هاى سياسى يونان و غرب را در رشته‌هاى مختلف علوم، مانند حقوق اساسى، فلسفه سياسى، علم سياست و جامعه‌شناسى سياسى بطور مدون مى‌يابيم. ولى جاى تعجب است كه حاصل رهنمودهاى انبياء و تلاش فكرى فلاسفه سياسى اسلام، به آن شكل تدوين نيافته و همچنان بطور پراكنده در كتابهاى فقهى و فلسفى و اخلاقى، نامنسجم و غير مدون باقى مانده است.

گرچه عمق تعاليم اسلام در زمينه حكومت و سياست و دولت، براى هيچ متفكر منصفى قابل انكار نيست، چنانكه تلاش علمى و فكرى فقها و فلاسفه سياسى اسلام نيز در اين زمينه‌ها ناديده گرفتنى نيست، ولى آنچه موجب تأسف بسيار گشته اين است كه تدوين انديشه‌هاى سياسى اسلام در شكل يك نظام سياسى و بكار گرفتن اصول و مبانى سياسى اسلام در قالب يك دولت و حكومت مشخص، و بررسى كاربرد انديشه‌هاى سياسى اسلام در جوامع اسلامى، كمتر مورد توجه فقها و متفكران اسلامى در قرنهاى پيش قرار گرفته است. اسفبارتر آنكه برخى دانسته يا ندانسته نظام سياسى اسلام را خواسته‌اند از لابلاى حوادث سياسى تاريخ اسلام و از عملكرد فرمانروايانى كه به نام اسلام حكومت مى‌كرده‌اند استنباط نمايند.

همانطور كه جنبشهاى سياسى در فرازهاى مختلف تاريخ سياسى اسلام با يك سلسله عوامل، خنثى گشته و با شيوه‌هائى شيطانى به انحراف كشانده شده است، تفكر ناب و اصولى اسلام در زمينه انديشه‌هاى سياسى و اصول و مبانى و نظام حكومت در اسلام با امواجى از تفكرات انحرافى و اوهام آميخته گشته و جلو راه تنقيح و تدوين اين انديشه‌ها را در قالب يك نظام سياسى بسته است.

جاى تأمل است كه چرا ما با داشتن فقه غنى و مبسوط و جامع كه در همه