فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٩٥ - مبحث دوم نوع حاكميت دولتها

آنارشيستهاى انقلابى، ايجاد هرج و مرج و اعتصاب و ترور را براى واژگون كردن ناگهانى تشكيلات دولت و قدرت حاكم لازم مى‌دانند.

پنجم: ديريژيسم كه بر اساس اداره فعال امور بدست حكومت و با احترام به حقوق فردى استوار است و در حقيقت دولت نيابتاً از طرف مردم حاكميت را اعمال مى‌كند.

٧. رژيمهاى مدل

طبقه‌بندى ساده‌ترى نيز ارائه شده كه از نظر منطقى كم‌ارزشتر است، و بر اساس آن رژيمها به دو نوع تقسيم مى‌شوند:

الف. رژيمهاى بزرگ كه الگو و مدل هستند.

ب. رژيمهاى پيرو كه يكى از رژيمهاى بزرگ را مدل قرار داده از آن تبعيت كرده‌اند.

بنابراين، رژيمهاى سياسى را در جهان معاصر مى‌توان به سه نوع تقسيم كرد:

اول: رژيمهاى نوع انگليس كه با صفات دموكراتيك و پارلمانى و آزاديخواهى معرفى مى‌شوند، البته در كشورهايى مانند امريكا و شوروى سابق نيز پارلمان وجود دارد ولى رژيم پارلمانى محسوب نمى‌شود. نوع تفكيك قوا همراه با همكارى خاص، بين قواى سه‌گانه كه در رژيم پارلمانى حاكم است آن را از دو رژيم نامبرده، متمايز مى‌سازد و خصيصه آزاديخواهى به منظور تفهيم نفى قدرت فردى و اعتقاد به اصالت فرد، وجه تمايز ديگرى است كه رژيمهاى نوع انگليسى را مشخص مى‌سازد.

سيستم حكومت امروزى انگلستان از سه دستگاه عمده تشكيل شده است:

دستگاه سلطنتى، كابينه و پارلمان. گرچه اعضاى كابينه را رسماً پادشاه تعيين مى‌كند، اما پادشاه در عمل از سياست كابينه پيروى مى‌كند و نخست وزير خود - بخود ليدر اكثريت است و وزراء در مقابل پارلمان مسئولند و متقابلاً حق انحلال مجلس بصورت پيچيده‌اى با رئيس كابينه است.

اساس نظام انگليس كابينه است و كابينه داراى بيست عضو است درحالى‌كه بيش